้ตัว
คำพูดนี้ต้องมีพลังสังหารและทำร้ายนางแค่ไหนกัน!
และทั้งๆ ที่เขารู้ดีว่านางเป็นคนรักหน้าตา กลับยังจะเปิดโปงนางอย่างได้ใจจนลืมตัว…
หลี่เชียนทั้งเสียใจและเกลียด
เขารู้ว่าเป่าหนิงชอบเขาก็พอแล้ว ทำไมต้องบีบนางเข้ามุม จะให้นางยอมรับให้ได้?
มันเป็นเพียงการทำร้ายคนด้วยความรักเท่านั้น!
จริงๆ แล้วเขา…
หลี่เชียนลุกขึ้นลงจากเตียงอุ่น แล้วนั่งลงข้างกายเจียงเซี่ยน อยากจับมือของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนปัดมือของเขาออก
หลี่เชียนทั้งไม่โกรธ และไม่ตัดใจ เขายังคงยิ้มและจับมือของเจียงเซี่ยนเช่นเดิม
เจียงเซี่ยนหลบหลายครั้ง สุดท้ายก็ยังหลบไม่พ้นอยู่ดี
“ทำอะไร?” นางเอ่ยอย่างไม่พอใจ
หลี่เชียนอยากขอโทษนางอย่างจริงใจ ก็แอบรู้สึกว่าทำแบบนี้อาจจะทำให้เจียงเซี่ยนเข้าใจผิด และคิดว่าเขาบีบให้นางยอมรับความจริงที่นางชอบเขามาก จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าอยากให้เจ้าชอบข้ามากขึ้นอีกนิดนี่นา!”
เจียงเซี่ยนหน้าร้อนขึ้นมาอีกครั้ง
เจ้าหมอนี่…หน้าไม่อายจริงๆ!
หลี่เชียนที่หน้าไม่อายเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มแล้ว และเอ่ยว่า “เจ้าว่า…ต้องมอบอะไรให้จั่วอี่หมิงสักหน่อยหรือไม่? อย่างไรก็ขอให้เขาช่วยเปล่าๆ ไม่ได้ ต่อให้เขาไม
