่พูด ในใจก็จะต้องคิดว่าพวกเราไม่รู้มารยาทเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนมองเขาตาขวางครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือ? ข้ามอบภาพดอกไม้กับนกของสวีซีให้เขาแล้ว”
หลี่เชียนดูเหมือนปวดใจมากทันที และเอ่ยว่า “เช่นนั้นภาพวาดโบราณก็หายไปจากห้องเก็บของของพวกเราอีกชิ้นหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนนึกถึงพวกหนังสือหายากที่เขามอบให้เฉาเซวียนในชาติก่อน เหมือนไม่ต้องเสียเงิน แล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ และเอ่ยว่า “เจ้ารู้จักเสียดายของโบราณกับภาพเขียนด้วยหรือ?”
หลี่เชียนเห็นแล้วก็แอบโล่งอก
ในที่สุดเรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว
เป่าหนิงติดตามเขาจากเมืองหลวงที่มีผู้คนหนาแน่นมายังไท่หยวนที่อยู่ห่างไกลและพื้นดินไม่อุดมสมบูรณ์ หากเขายังดีกับนางไม่ได้อีก เขายังเป็นผู้ชายแบบไหนกัน!
“ของคนอื่นข้าไม่เสียดาย!” เขาพูดจามั่วซั่วกับเจียงเซี่ยนว่า “แต่ตอนที่ควักออกจากบ้านของเราส่งไปบ้านคนอื่น ข้าจะไม่เสียดายได้อย่างไร น้องหญิง ต่อไปเจ้าต้องเชื่อฟังข้า เรื่องอย่างการส่งของขวัญนั้น ข้าทำเองดีกว่า! ของในห้องเก็บของของเจ้านั้นเก็บไว้ให้ลูกชายลูกสาวของพวกเรา จะควักออกมาข้างนอกตามใจชอบไม่ได้!”
นี่เขาคงไม่อยากใ
