ดงานเลี้ยงที่บ้านของพวกเรา พรุ่งนี้พวกเรายังต้องไปดูงิ้วที่บ้านของฮูหยินหลู่อีก! ท่านพูดแบบนี้ ฮูหยินหลู่ก็อยากประจบท่านหญิงเหมือนกันนะ!”
อาจารย์ลู่เดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก นานมากถึงจะเอ่ยว่า “ข้า…ข้าก็ไม่ได้หมายความแบบนั้นเช่นกัน…ข้าแค่รู้สึกเบื่อ…เจ้าว่า ข้า…ข้าลาออกเป็นอย่างไร?” เขาเพิ่งจะพูดจบ ก็ปฏิเสธความคิดของตนเองทันที “ไม่ได้ ย่าของเจ้ารู้แล้วจะต้องผิดหวังมากอย่างแน่นอน นางเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว เลี้ยงดูข้ากับอาของเจ้าจนโตอย่างยากลำบาก ไม่ง่ายเลยที่จะหวังว่าข้าจะสอบผ่านและได้เป็นจวี่เหริน เป็นอาจารย์ หากข้าลาออกและกลับบ้านเกิด นาง…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็พูดต่อไปไม่ค่อยได้แล้ว
ทว่าคุณหนูใหญ่ลู่กลับตกใจจนอึ้งไปกับความคิดที่ผุดออกมาอย่างกะทันหันของบิดา
ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ได้ยินบิดาพึมพำอีกว่า “แต่หากไม่ลาออก แบบนี้จะมีความหมายอะไรอีก? ข้าช่วยคนชั่วทำชั่ว เสียเวลาไปเรียนหนังสือของนักปราชญ์มาตั้งหลายปี ละเมิดคำสอนของอาจารย์…”
คุณหนูใหญ่ลู่ได้สติกลับมา นางไม่มีกะจิตกะใจปลอบใจบิดาอีกแล้ว จึงรีบเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ยังรอให้ข้าไปช่วยอยู่” แล้ววิ่งไปหาฮูหยินลู่ด้วยสีหน้าลนลาน
ฮู
