ล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างนอบน้อม
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อืม” แล้วพาแขกเข้าไปในประตูพระจันทร์
หลังประตูพระจันทร์เป็นลานบ้านที่เล็กมาก ทางซ้ายและขวาของลานบ้านต่างมีแปลงดอกไม้ฝั่งแปลง
เวลานี้เดือนห้าพอดี ดอกไม้แต่ละสีบานได้งดงามและสดใสมาก ดอกไม้ทุกชนิดสดใสและสวยงาม สะดุดตามาก
“ดอกไม้นี้เติบโตได้ดีจริงๆ!” ฮูหยินของผู้บัญชาการหวังยิ้มพลางชมว่า “นี่ใครเป็นคนปลูกหรือ? กุหลาบหนูนี้บานได้ดีทีเดียว ใกล้จะสูงเท่าคนแล้ว!”
อากาศร้อน และปกติเจียงเซี่ยนไม่ค่อยออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ จึงย่อมไม่รู้เช่นกันว่ากุหลาบหนูตรงนี้เติบโตได้ดี
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนี้ข้าต้องกลับไปถาม ไม่รู้จักหน้าตาที่แท้จริงของภูเขาหลู เพียงเพราะอยู่ในภูเขาแห่งนี้ หากไม่ใช่เพราะฮูหยินหวังเตือน เกรงว่าจนถึงตอนนี้ข้าก็คงจะไม่ได้สังเกตเช่นกัน”
ฮูหยินหวังยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านหญิงเพิ่งมาถึง ย่อมไม่รู้ ไว้อีกไม่นานก็รู้แล้ว”
เจียงเซี่ยนคุยกับฮูหยินหวัง พลางผ่านแปลงดอกไม้เข้าไปในโถงบุปผา
ฮูหยินหวังเอ่ยว่า “มิน่าเล่าพวกนางถึงปลูกพวกตั้งโอ๋ในแปลงดอกไม้อย่างอิสระมาก และดูมีความชนบทเป็นอย่างมาก ที่แท้ก็เพื่อให้หน้าต่างในโถงบุปผาเปิดออกไ
