านี้ไปพร้อมกับนางแล้วกัน
นางได้ยินแล้วก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็สั่งให้ไป่เจี๋ยย้ายดอกไม้ไปที่ห้องหลัก
ป้าเหอโล่งอก พอกลับถึงห้องข้างที่ตนเองอยู่ก็สั่งสอนคนที่อยู่ข้างกายว่า “ดูให้ดีล่ะ อย่าคิดว่าหน้าตาเหมือนต้นหอมก็เป็นต้นหอมจริงๆ ไม่แน่นั่นอาจจะเป็นดารารัตน์ก็ได้ ต่อให้ขายพวกเจ้าไปก็ซื้อไม่ไหวอยู่ดี หากมีใครลงมือทำลายของในจวน และทำให้ข้าเสียหน้า อย่าโทษว่าข้าไม่ไว้หน้า ข้าจะขายให้ซ่องโสเภณีชั้นต่ำให้หมด และอย่าได้คิดที่จะลืมตาอ้าปากอีกเลย”
พวกคนรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายตกใจจนหน้าซีด และขานว่า “เจ้าค่ะ” อย่างตัวสั่น
สีหน้าของป้าเหอถึงจะดีขึ้น และไปหาเหอถงเหนียง ปรึกษาว่าวันที่สองจะใส่อะไรดี
ตระกูลเหอลงแรงอบรมสั่งสอนเหอถงเหนียงไปมาก สายตาของนางก็ต้องสูงกว่ามารดาของนางขั้นหนึ่ง
“ท่านก็ใส่เสื้อกั๊กยาวผ้าโปร่งสีแดงอ่อนกับเสื้อชั้นเดียวบางๆ ลายแท่งเงินสีขาวแล้วกัน” นางหาเสื้อผ้าสองตัวจากในหีบของมารดา “ส่วนเครื่องประดับ…ก็ติดดอกไม้ดอกใหญ่ที่ประดับด้วยขนนกกระเต็นสีฟ้ากับตุ้มหูมรกตแล้วกัน อากาศร้อน และท่านก็ไม่มีพระราชโองการพระราชทานบรรดาศักดิ์จากราชสำนัก แต่งตัวยิ่งใหญ่เกินไป
