วันรุ่งขึ้น หลี่ไท่ก็ซื้อน้ำแข็งที่ต้องการกลับมาแล้ว
จัดการเรื่องสถานที่ที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับแล้ว พวกเรื่องเล็กน้อยอย่างชา เหล้า และลูกอมก็จัดการง่ายแล้ว
เจียงเซี่ยนคุยกับฮูหยินเหอและป้าเหอในห้องข้างตะวันออกของเรือนหลักของเรือนตะวันตกทุกวัน ส่วนหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงนั้นตอนเช้าฝึกคัดตัวอักษรในห้องข้างตะวันตก ตอนบ่ายตามฉิงเค่อไปดูว่านางจัดการพวกเรื่องจุกจิกของเรือนตะวันตกอย่างไร
เพราะเจียงเซี่ยน พวกสาวใช้จึงพัดอยู่ในห้องข้างตะวันออก ส่วนห้องข้างตะวันตกนั้นกองภูเขาน้ำแข็งไว้ที่มุมกำแพงแล้ว
ป้าเหอเป่าลมเย็นเบาๆ และกินแตงหวานที่แช่เย็นด้วยตู้แช่ รู้สึกว่าความเย็นจากก้นบึ้งของหัวใจไปถึงทั่วร่างตลอด ไม่รู้ว่าสบายแค่ไหน
นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและเอ่ยว่า “เรือนตะวันตกก็ยังดีกว่าอยู่ดี! ดูต้นฉัตรจีนโบราณที่โตอยู่บนหลังคาของห้องข้างตะวันออกสิ คลุมทั้งหลังคาแล้ว ร่มรื่นมาก สบายกว่ากองภูเขาน้ำแข็งเอาไว้เสียอีก”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าป้าเหอเอ่ยเช่นนี้ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ
ตามหลัก ในบ้านมีของดีก็ควรมอบให้ผู้อาวุโส
แผนผังของเรือนนางกับเรือนตะวันออกคล้ายกัน แค่เพราะหลังหนึ่งอยู่ทางตะวันออก
