ยตาจับจ้องไปที่พวกกระดาษเซวียนจื่อที่เขียนข้อบังคับอยู่ตลอด “คนสกุลเหอเคยบอกข้าว่า ท่านหญิงบอกนางล่วงหน้าแล้วว่า ให้นางต่อไปอย่าเอะอะก็จับใครสักคนแล้วก็สั่งให้ไปทำนั่นทำนี่ มีเรื่องอะไร หาใคร ต่อไปต้องทำตามกฎ…ข้าคิดว่าแบบนี้ดีมากทีเดียว! เหมือนพวกเรากรีธาทัพทำสงคราม ทหารห้าสิบนายก็ห้ามล้ำหน้ารองผู้บัญชาการ…หากทหารห้าสิบนายล้ำหน้ารองผู้บัญชาการ จะไม่วุ่นวายไปหมดอย่างนั้นหรือ แบบนี้ดีมาก! แบบนี้ดีมาก! ต่อไปข้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของเรือนด้านในอีกแล้ว!”
เกาฝูอวี้ยิ้มพลางส่ายหน้า เขาคุยเล่นกับหลี่ฉางชิงอีกเล็กน้อย ก็กลับเรือนที่ตนเองอยู่
เกาเมี่ยวหรงรอเขาอยู่หน้าประตู
หลังจากเห็นเขาก็ยิ้มและเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อม นางเรียกว่า “ท่านอา” และเอ่ยว่า “วันนี้ท่านกลับมาเร็วกว่าปกติ ห้องครัวยังไม่ได้ทำอาหาร ท่านไปดื่มชาที่ห้องหนังสือก่อน ข้าจะไปเร่งห้องครัวเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
