ล้วว่าเจียงเซี่ยนจะจัดระเบียบตระกูลหลี่ใหม่นั้น ฮูหยินเหอไม่รู้เรื่องอะไรเลย ส่วนคนที่อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยนก็สืบอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ขณะที่แต่ละคนหวาดกลัวจนตัวสั่นและไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี จู่ๆ ได้ยินข่าวแบบนี้ ก็เหมือนอาหารในหม้อกระเด็นออกจากหม้อไปทั่วทิศทันที เดินไปไหนก็เต็มไปด้วยเสียงหึ่งๆ พวกฉิงเค่อยังไม่ทันบอกให้พวกเขาท่องข้อบังคับเหล่านั้น ก็มีหญิงรับใช้ที่รู้หนังสือมาหาถึงที่ ขอพวกฉิงเค่อให้พวกนางคัดลอกชุดหนึ่ง คืนนี้จะกลับไปเริ่มท่อง
ฉิงเค่อก็ดีใจที่หลุดพ้นจากงาน จึงตอบรับคำขออย่างง่ายดาย
—————————————————–
หลี่ฉางชิงเห็นข้อบังคับเหล่านั้นแล้วก็หัวเราะและส่งสัญญาณให้เกาฝูอวี้มาปรายตามองด้วย “เป็นอย่างไร? ลูกสะใภ้ของข้าคนนี้ไม่ธรรมดาใช่หรือไม่! แค่ไม่กี่วันนี้ ก็เข้าใจเรื่องในบ้านเป็นอย่างดี เจ้าดูที่ข้อบังคับนี้เขียนสิ ‘ฤดูหนาวจุดโคมกลางยามโหย่ว[1] ฤดูร้อนจุดโคมต้นยามซวี’ ต่อไปเพียงแค่จุดโคม พวกเราก็รู้ได้ว่าเป็นยามอะไรแล้ว…”
เขาอ้าปากหัวเราะ แลดูรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดี ทำให้เกาฝูอวี้ทนมองไม่ค่อยได้ “เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่หมายความว่าอะไร?”
“ข้ารู้สิ!” หลี่ฉางชิงเอ่ยอย่างเหม่อลอย สา
