างหรือหลี่เชียน พวกสาวใช้กับหญิงรับใช้จะกล้าเดินเข้ามาตามใจชอบได้อย่างไร
หลี่เชียนไม่ทันตั้งตัว จึงถูกผลักล้มลงไปบนเตียง
เขายันข้อศอกและค่อยๆ ดันตัวขึ้นมา อยากหยอกเจียงเซี่ยนเล่นมากว่า ‘เจ้าจะทำอะไร’ ทว่าพอเห็นดวงตาที่โกรธจนแดงของเจียงเซี่ยน ก็ฝืนอดกลั้นคำพูดนี้เอาไว้
เป่าหนิงยังเด็ก
เขาควบคุมตนเองไม่ได้
“เป่าหนิง!” เขาลุกขึ้นมานั่ง อยากจะจับมือของนาง
แต่เจียงเซี่ยนกลับผลักเขาออก และเอ่ยอย่างดุมากว่า “สาวใช้ต่างรอช่วยเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างนอก!”
หลี่เชียนก็ปล่อยให้นางผลักตนเองออก แล้วเข้าไปใกล้อีกครั้ง และเอ่ยว่า “เจ้าไม่ตักน้ำให้ข้าแล้วหรือ?”
เจียงเซี่ยนโกรธจนเตะเขาไปทีหนึ่ง
หลี่เชียนอยากฉวยโอกาสจับเท้าของนางไว้ในมือและบีบมาก ทว่าพอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ก็รู้ว่าเรื่องนี้รีบไม่ได้ จึงสูดหายใจลึก ถึงจะกดพวกภาพในสมองลงไป แล้วยิ้มพลางลุกขึ้นเรียกสาวใช้เข้ามา
เจียงเซี่ยนพิงหมอนอิงใบใหญ่พลางมองหลี่เชียนหวีผมและล้างหน้าอย่างกระวนกระวาย แต่ในใจกลับยังตัดสินใจไม่ได้ว่าเดี๋ยวจะไล่หลี่เชียนไปนอนที่ห้องหนังสือหรือไม่
เพียงแต่นางยังไม่ทันตัดสินใจ หลี่เชียนก็ล้างหน้
