เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็ส่งสายตาให้หลี่เชียน
ถึงแม้หลี่เชียนจะความคิดรอบคอบ แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าวางไว้ที่ไหนเช่นกัน
สำหรับเจียงเซี่ยนนั้น เขาสังเกตอย่างจริงจังและละเอียด จึงครุ่นคิดได้พอสมควร ทว่าสำหรับบิดาที่นิสัยเปิดเผยและทำอะไรบุ่มบ่ามของเขานั้น เขาก็ค่อนข้างรู้เพียงฝ่ายเดียวอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ จู่ๆ ก็จิตใจหดหู่จนจากไปคนเดียวแล้ว
ถึงอย่างไรสองพ่อลูกก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เรื่องข้างนอกไม่มีเรื่องใดพอที่จะส่งผลกระทบต่อหลี่ฉางชิงได้ หลี่เชียนก็ไม่ค่อยเข้าใจจิตใจของบิดา จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมมือทำอะไรบางอย่างกับเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนคิดว่าเลี้ยงลูกชายไม่ดีเท่าเลี้ยงลูกสาว
ลูกสาวเป็นเสื้อนวมตัวเล็กที่ติดตัวมารดา มารดาไม่สบายใจเล็กน้อยไม่เพียงแต่รู้ ทว่ายังสามารถปลอบใจอยู่ข้างๆ ได้ด้วย ลูกชายที่เอาใจใส่อย่างหลี่เชียนนั้น เวลาที่เผชิญหน้ากับบิดาก็เดาแม้แต่ความคิดไม่ถูกด้วยซ้ำ
นางจำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดึงแขนเสื้อของหลี่เชียนเบาๆ แล้วกระซิบว่า “ท่านพ่อต้องยังไม่พอใจเรื่องที่ชายหญิงร่วมโต๊ะกันเมื่อครู่อยู่อย่างแน่นอน เจ้าเข้าไปปลอบใจเขาหน่อย บอกว
