่าเป็นความต้องการของข้า สะใภ้ใหม่แต่งเข้ามา เดิมทีอยากแสดงความกตัญญูต่อหน้าเขา จึงจะช่วยหยิบถ้วยกับตะเกียบ และคีบอาหารให้เขา”
พอเจียงเซี่ยนเอ่ยปาก หลี่เชียนก็เข้าใจแล้ว
เขามองเจียงเซี่ยนและหัวเราะ
เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยอย่างไม่พอใจไม่ได้ว่า “ให้เจ้าไปถ่ายทอดคำพูด! หัวเราะอะไร?”
หลี่เชียนก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน แล้วจู่ๆ ก็ก้มหน้าเอ่ยข้างหูนางว่า “เป่าหนิง หากไม่ใช่ว่าทุกคนต่างมองอยู่ ข้าอยากจูบเจ้าสักครั้งจริงๆ เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะให้คนไปซื้อขนมข้าวที่เจ้าชอบที่สุดเป็นของว่างตอนบ่ายให้เจ้า”
เขาเอ่ยจบก็ตามออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเช่นกันว่าเจียงเซี่ยนจะสีหน้าเป็นอย่างไร
เจียงเซี่ยนไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าหน้าของตนเองต้องแดงก่ำอย่างแน่นอน
นางคิดว่าตอนนี้เรื่องสำคัญที่นางต้องจัดการอย่างเร่งด่วนในเวลานี้คือเลียนแบบหลี่เชียน คิดหาทางทำให้ความรู้สึกและความปรารถนาต่างๆ ของตนเองต่างไม่แสดงออกมาทางสีหน้า ไม่อย่างนั้นสักวันหนึ่งจะต้องปล่อยไก่
แม้จะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังหันไปคุยกับฮูหยินเหอเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น และลุกขึ้นบอกลา
ฮูหยินเหอไม่ได้รั้งนางไว้ และถามนางว่าตอนบ่ายจะมารับประทานอาหารเย็นหรือจ
