วกนี้จริงๆ
เจียงเซี่ยนตัดสินใจกลับไปปรึกษาพวกชีกูแล้วค่อยตัดสินใจอีกที
นางยิ้มและขอบคุณฮูหยินเหอ บอกว่าตนเองเหนื่อยนิดหน่อยจริงๆ หากรู้สึกสบายขึ้นหน่อยแล้ว นางจะมารับประทานอาหารเย็นเป็นเพื่อนฮูหยินเหออย่างแน่นอน
แน่นอนว่า หากไม่สบาย ก็คงจะมาไม่ได้แล้ว
เจียงเซี่ยนกับฮูหยินเหอต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ ทั้งสองคนยิ้มและพูดคุยกันอีกเล็กน้อย เจียงเซี่ยนถึงจะบอกลา
พวกหลี่หลินก็บอกลาฮูหยินเหอเช่นกัน
ฮูหยินเหอยิ้มและให้คนออกไปส่งพวกเขาข้างนอก
ตอนที่พวกเขาก้าวออกจากเรือนหลัก บังเอิญเห็นสาวใช้ล้อมเจียงเซี่ยนอย่างแน่นหนาเข้าไปทางประตูพระจันทร์ที่ไปเรือนตะวันตกพอดี
หลี่จี้ก็เอ่ยว่า “ไม่รู้ทำไม ท่านหญิงเจียหนานดูเหมือนคนที่อ่อนโยนมาก แต่ข้าอยู่ต่อหน้านางกลับรู้สึกประหม่าจนหายใจไม่ค่อยออก”
ดังนั้นตั้งแต่เจียงเซี่ยนแต่งมา เขาจึงยังไม่เคยคุยกับเจียงเซี่ยนแม้แต่คำเดียว
หลี่จวีได้ยินแล้วก็ทำเสียงดูถูกเบาๆ และเอ่ยว่า “ข้าว่าพี่รองกลัวขบวนเสด็จของท่านหญิงกระมัง?”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือจะบอกว่าหลี่จี้ประจบประแจงและพึ่งพาอาศัยผู้มีอำนาจ
หลี่จี้เดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรทั้งนั้น
หลี่ตงจื้อ
