ทนมองไม่ได้ จึงเรียก “พี่สาม” และเอ่ยว่า “ตอนบ่ายท่านไม่ต้องเรียนหนังสือหรือ? พี่เกาเพิ่งจะเขียนให้ข้าสามหน้า เดี๋ยวข้ายังต้องกลับไปเขียนตามที่ห้องอีก!”
หลี่จวีถลึงตาใส่น้องสาวของเขาทีหนึ่ง แล้วสะบัดมือจากไปทันที
หลี่หลินเห็นแล้วก็ฝืนยิ้ม และเอ่ยกับหลี่จี้ว่า “เขาเป็นเด็ก เจ้าอย่าลดตัวลงไปทะเลาะกับเขาเลย”
หลี่จี้ยิ้ม และเอ่ยว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้าเป็นพี่ชาย แน่นอนว่าต้องยอมให้เขาอยู่แล้ว”
“เจ้าคิดแบบนี้ก็ถูกแล้ว!” หลี่หลินปลอบใจหลี่จี้อย่างไม่สบายใจนัก
หลี่จี้หลุบตาลงและฟัง
ทุกคนอยู่ในเรือนหลักประมาณหนึ่งถ้วยชา ถึงจะต่างคนต่างแยกย้ายกันไป
———————————–
ทางหลี่ฉางชิงนั้นพอได้ยินคำพูดของหลี่เชียนก็เข้าใจทันที ทว่าหลังจากนั้นก็ทำหน้าขรึม และเอ่ยว่า “เจ้าก็ไม่ต้องเอาคำพูดนี้มาหลอกข้าเช่นกัน ข้ารู้ว่านางเติบโตในวัง มีกฎระเบียบมากมาย ข้าก็ไม่ได้หวังว่านางจะให้ความสำคัญกับพ่อสามีอย่างข้าด้วยซ้ำ แค่หวังว่าทุกคนจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบและรักใคร่ปรองดองกันก็พอ…”
“ท่านพ่อ!” หลี่เชียนขัดจังหวะหลี่ฉางชิง และเอ่ยว่า “ทำไมท่านยังเหมือนเด็กที่แค้นใจ ไม่ว่าอย่างไร ท่านหญิงให้ตามออกมาอธิบายกั
