บท่านก็ล้วนเป็นความหวังดีกระมัง? ท่านคงปฏิเสธไม่ได้ใช่หรือไม่? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านพูดจาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร? ปกติท่านไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา!”
หลี่ฉางชิงอาย จึงทำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย แล้วเอามือไพล่หลังจะจากไป
หลี่เชียนรั้งหลี่ฉางชิงเอาไว้ และเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ฮูหยินเหอเป็นคนไม่คุมอำนาจ แต่เรื่องในบ้านนี้กลับไม่อาจทำอย่างมั่วซั่วแบบนี้ได้ อย่าให้ถึงเวลานั้นพวกเราพ่อลูกพยายามหาเงินเข้าบ้านอย่างสุดชีวิตอยู่ข้างนอก สุดท้ายในบ้านเหมือนรูหนู อย่างไรก็เติมไม่เต็ม พวกเราก็เสียแรงเปล่าอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตั้งกฎระเบียบในบ้านนี้ขึ้นมา”
“เช่นนั้นก็ให้ท่านหญิงรับผิดชอบแล้วกัน” หลี่ฉางชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “หากจะพูดถึงกฎระเบียบ ก็ไม่มีกฎระเบียบของตระกูลไหนที่จะมากและเข้มงวดไปกว่ากฎระเบียบของราชสำนักแล้ว ให้นางหยิบมาใช้สักสองสามอันก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ”
นั่นจะไม่ทำให้เป่าหนิงของเขายุ่งมากอย่างนั้นหรือ?
หลี่เชียนไม่ทำ
เขาออกความคิดให้บิดาว่า “ท่านว่า ต้องปรึกษาแม่นมเหมียวหรือไม่ นางช่วยท่านแม่ดูแลบ้านนี้ตั้งแต่ตอนที่ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ เวลานี้ก็เกือบยี่สิบปีแล้ว เรื่องในบ้านก็ไม่มีเรื่
