ยงเซี่ยนจึงได้ผ่อนคลายพอดี นางกำชับพวกสาวใช้เล็กน้อย จนใกล้เวลารับประทานอาหารเที่ยง นางถึงจะตื่น หวีผมและล้างหน้าใหม่ แล้วถามถึงที่อยู่ของหลี่เชียน
ฉิงเค่อช่วยแขวนหยกแขวนที่ใช้ควบคุมการเดินไม่ให้ก้าวใหญ่เกินไปจนเสียมารยาทตรงเอวให้เจียงเซี่ยน พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านแม่ทัพไปแล้วยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และพาสาวใช้กับหญิงรับใช้ประจำตัวไปที่เรือนหลัก
หลี่เชียนกำลังยืนคุยกับหลี่ฉางชิงอยู่ใต้ค้างองุ่นในลานบ้าน
ไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกัน สีหน้าต่างจริงจังมาก ทว่าพอได้ยินเสียงและเห็นเจียงเซี่ยน ก็กลับยิ้มออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมาก
เจียงเซี่ยนรู้สึกได้ถึงความหวังดีที่พวกเขามีต่อนาง
นางยิ้มและเข้าไปคารวะ
หลี่ฉางชิงรีบเอ่ยว่า “คนในครอบครัว ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ” แล้วก็ถามนางอย่างใส่ใจอีกว่า “ได้ยินว่าพอเจ้ากลับมาก็นอนทันที ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง? หากไม่สบาย ก็ไม่ต้องฝืน ให้สาวใช้มาบอกสักหน่อย แล้วก็พักผ่อนอยู่ในห้อง”
“ขอบคุณท่านพ่อมาก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “หากไม่สบายมาก ข้าจะให้แม่บ้านที่อยู่ข้างกายมาแจ้งฮูหยินเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี!” หลี่ฉางชิงดูมีความสุขมาก เขาเรียกสาวใช้คนหนึ่งมา “ไปบอกฮูหยินว่า ตั้งโต๊ะเดี๋ยวนี้เลย!”
สาวใช้ขานรับและจากไป
เจียงเซี่ยนถอยหลังสองสามก้าว ให้หลี่ฉางชิงเข้าห้องก่อน
หลี่ฉาง
