ไปข้างหน้าเล็กน้อยจะไปที่ห้องหลัก
เจียงเซี่ยนรั้งเขาเอาไว้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “เรื่องของผู้ใหญ่ พวกเราอย่าเข้าไปยุ่ง!” แล้วก็ออกแรงบีบหลี่เชียนทีหนึ่ง และมองพวกน้องชายกับน้องสาวของเขา
หลี่เชียนตั้งสติได้ และเอ่ยกับหลี่หลินอย่างเฉยชาว่า “พวกเรากลับไปเถอะ ท่านพ่อกับฮูหยินเหออาจจะมีเรื่องต้องคุยกัน”
ทุกคนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และตามหลี่เชียนออกไปจากเรือนหลัก
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะหันกลับไป แล้วก็เห็นหลี่ตงจื้อที่ถูกแม่นมจูงอยู่หันกลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เด็กคนนี้อ่อนไหวจริงๆ!
นางคิดอยู่ในใจ และต่างคนต่างกลับเรือนกับพวกหลี่หลิน
หลี่เชียนสั่งให้คนไปสืบทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่ฉางชิงและฮูหยินเหอ
เจียงเซี่ยนไม่สอดปากเพราะแค่ฟังคำพูดของเซียงเอ๋อร์เพียงฝ่ายเดียว นางให้สาวใช้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาก็เห็นปิงเหอมารายงาน
ข่าวที่เขาสืบได้คล้ายกับเซียงเอ๋อร์ ทว่ารู้ละเอียดมากกว่าเซียงเอ๋อร์เล็กน้อย “…ฮูหยินเหอยังคงถูกกักบริเวณเช่นเดิม แต่สามารถออกมารับประทานอาหารกับท่านหญิงได้ทุกวันสามมื้อ เมื่อครู่หลังจากท่านกับท่านหญิงไป ใต้เท้าก็สั่งให้คนไปเรียกแม่นมเหมียวมา ให้แม่นมเหมียวดูแลเรื่องอาหารการกินภายในบ้านสองสามวันนี้ ฮูหยินได้ยินแล้วก็เอ่ยเรื่องแต่งงานของคุณชายรองขึ้นมาอีก ใต้เท้าจึงโมโหขอรับ”
เรื่องราวหลังจากนั้นไม่ต้องให้ปิงเหอบอก พวกเขาก็รู้แล้วเช่นกัน
หลี่เชี
