ยนโบกมือให้ปิงเหออย่างว้าวุ่นใจ
ปิงเหอถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
หลี่เชียนเอามือไพล่หลังและเดินกลับไปกลับมาในห้องหลายรอบ
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วเวียนศีรษะ จึงจำเป็นต้องเตือนเขาว่า “ดึกแล้ว เจ้าก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนเถอะ? พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าไปส่งพี่ใหญ่ของข้านะ!”
“อืม!” หลี่เชียนปากตอบ แต่เท้ากลับไม่ขยับ และกลับขึ้นไปบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ตรงข้ามเจียงเซี่ยนแทน เขานอนตะแคงลงบนหมอนอิงใบใหญ่และเอ่ยกับนางว่า “ท่านลุงใหญ่สกุลเหอเป็นคนซื่อสัตย์ ท่านพ่อก็ไม่ได้ไม่ชอบตระกูลของเขาเช่นกัน เพียงแต่ตั้งแต่ฮูหยินเหอแต่งมาตระกูลของพวกเรา ทำอะไรมักจะไม่มีลำดับความสำคัญและความด่วน ท่านพ่อคิดว่าตระกูลเหออาจจะไม่ค่อยใส่ใจกับการอบรมสั่งสอนลูกสาวนัก ดังนั้นจึงไม่เห็นด้วยที่จะให้อาจี้แต่งงานกับลูกสาวของตระกูลเหอ เสียดายที่อย่างไรฮูหยินเหอก็ไม่เข้าใจเหตุผลนี้ ถูกท่านป้าใหญ่ของตระกูลเหอมาร้องไห้ไม่กี่ครั้ง ก็ใจอ่อน และเปลี่ยนใจอีก และเริ่มเอะอะโวยวายจะให้ท่านพ่อตกลงเรื่องแต่งงานนี้ให้ได้ เดิมทีท่านพ่อยังไม่ค่อยเกลียดเรื่องนี้ ปรากฏว่านางทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ กลับทำให้ท่านพ่อยิ่งดูถูกตระกูลเหอ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมตกลงเรื่องแต่งงานนี้”
เจียงเซี่ยนฟังอยู่ก็หัวเราะตลอด
หลี่เชียนเห็นนางยิ้มออกมาสวยราวกับดอกไม้ เสียงเหมือนระฆังเงิน และมีความสุขมาก ก็อดไม่ได้ที่จะตั้งใจมากขึ้น และยื่นมือไปจั๊กจี้นาง “เจ้าหัวเราะอะไร?
