ช่ว่าอายหรือ?
เจียงเซี่ยนผลักเขาลงจากเตียงอุ่น และเอ่ยว่า “รีบไป! รีบไป!”
หลี่เชียนหัวเราะเสียงดังและไปห้องน้ำ
กว่าความร้อนบนหน้าเจียงเซี่ยนจะหายไปก็นานมาก
ตอนกลางคืน ทั้งสองคนพิงอยู่บนเตียงเคียงข้างกันอ่านอะไรบางอย่าง
คนหนึ่งอ่านหนังสือนิยาย อีกคนอ่านสำเนาเอกสารราชการ
เงียบสงบไร้ซึ่งเสียงใด ทว่าก็อยู่ด้วยกันอย่างสงบและรักใคร่ปรองดองกันเช่นกัน
ตอนนอนยังคงเป็นเจียงเซี่ยนอยู่ข้างใน และหลี่เชียนอยู่ข้างนอกเช่นเดิม เจียงเซี่ยนนอนหงายอย่างเรียบร้อย หลี่เชียนตะแคงตัววางมือตรงเอวของนาง
เจียงเซี่ยนรู้สึกหนัก ดึงแขนของเขาออกหลายครั้ง เขาก็วางลงมาอีก สุดท้ายเจียงเซี่ยนง่วงมากจริงๆ จึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้แล้วเช่นกัน ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน ตอนที่ลืมตา หลี่เชียนก็ไม่อยู่บนเตียงแล้ว
นางลุกขึ้นนั่งอย่างยังไม่ตื่นดี และถามฉิงเค่อที่แขวนม่านว่า “ท่านแม่ทัพไปไหนหรือ?”
ฉิงเค่อเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “ฟ้ายังไม่สว่างก็ไปขี่ม้าแล้วเจ้าค่ะ” และเอ่ยอีกว่า “ข้าสอบถามมาแล้ว ปิงเหอบอกว่า เมื่อก่อนพอท่านแม่ทัพตื่นก็จะออกไปขี่ม้าทุกเช้า ประมาณครึ่งชั่วยามก็จะกลับมาเจ้าค่ะ”
————————————
