องๆ ลงบนพื้นทันที
เจียงเซี่ยนหัวเราะ และฉวยโอกาสเหยียบส้นรองเท้าแล้ววิ่งขึ้นเตียง
หลี่เชียนลุกขึ้นมาและตามไป “ข้าล้างเท้าให้เจ้า เจ้ากลับถีบข้า”
“สมน้ำหน้า!” เจียงเซี่ยนยิ้มและคลานไปที่มุมเตียง นางผลักผ้าห่มทั้งหมดไปอยู่หน้าตนเอง อยากขวางหลี่เชียนเอาไว้ “ใครใช้ให้เจ้าทำตัวไม่ดี”
“ข้าทำตัวไม่ดีอย่างไร!” หลี่เชียนกระโจนไป “ข้าทำอะไร? เจ้าถึงบอกว่าข้าทำตัวไม่ดี?”
เขาขายาวมือก็ยาวเช่นกัน เขาเอื้อมมือไปผลักผ้าห่มตรงหน้าเจียงเซี่ยนออกไป
เจียงเซี่ยนหัวเราะและวิ่งไปอีกมุมหนึ่งของเตียง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าทำตัวดีๆ หน่อย! ข้าจะนอนแล้ว!”
“พวกเราคุยเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องอื่น” หลี่เชียนไม่เชื่อฟัง และพลิกตัวไปจับเจียงเซี่ยน
ทั้งสองคนหยอกเล่นกันอย่างสนุกสนานเหมือนเด็ก จนทำให้บนเตียงเละเทะ หลี่เชียนเห็นว่าเจียงเซี่ยนหัวเราะจนปนหอบเล็กน้อยแล้ว กลัวว่านางจะเจ็บหน้าอกตอนที่หายใจ จึงยอมแพ้เสียเอง ทั้งสองคนถึงจะหยุด
ทว่าทั้งสองคนก็เหนื่อยเป็นอย่างมากเช่นกัน
จึงนอนหอบอยู่บนเตียงอย่างเกะกะ
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เป็นคนมาสองชาติ รวมการหัวเราะของนางทั้งหมดแล้วก็ยังหัวเราะไม่มากเท่าวันนี้
นางอดไม่ได้ที่จะพลิกตัว และใช้ศอกยันตัวนอนคว่ำข้างกายหลี่เชียน และถามเขาว่า “ทำไมวันนี้เจ้าถึงอารมณ์ดีขนาดนี้?”
หลี่เชียนคิดแล้วก็ไม่ปิดบังเจียงเซี่ยน เขายิ้มพลางบอกเจียงเซี่ยนเรื่องที่
