ครเกรงใจเจ้ากัน!”
หลี่เชียนเห็นนางอารมณ์ดีขึ้น ก็อารมณ์ดีขึ้นตามไปด้วย ในร่างมีกำลังที่ใช้ไม่หมด จึงก้มตัวอุ้มนางขึ้นมา และเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ดี พวกเราไปแช่เท้ากัน!”
เจียงเซี่ยนตั้งตัวไม่ทัน จึงร้อง “ว้าย” และรีบกอดคอของหลี่เชียนแน่น พอเห็นเขาเริ่มก่อกวนอีก จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เจ้ารีบปล่อยข้าลง!”
หลี่เชียนไม่สนใจ และอุ้มนางไปที่เก้าอี้ไท่ซือใกล้เตียงในห้องด้านในทันที และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าขยับ ข้าจะให้สาวใช้ตักน้ำร้อนเข้ามา!” เขาเอ่ยจบก็เรียกจุ้ยเอ๋อร์เข้ามารับใช้ทันที โดยไม่สนว่าเจียงเซี่ยนจะว่าอย่างไร
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนก็ไม่อาจว่าอะไรหลี่เชียนได้เช่นกัน
แต่ตอนที่เท้าของนางแช่อยู่ในน้ำร้อน เท้าเล็กที่ขาวมาก จนเห็นแม้กระทั่งเส้นเลือดบนหลังเท้าชัดเจนมาก หลี่เชียนก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี เขาไล่พวกจุ้ยเอ๋อร์ออกไป และนั่งยองๆ ลงจะล้างเท้าให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนยกเท้าขึ้นและแกล้งสะบัดใส่เขาสองสามที หยดน้ำร่วงลงบนตัวหลี่เชียนตามหลังเท้าของนาง
“ถ้ากล้าก่อกวนอีก ระวังข้าจะสะบัดใส่หน้าเจ้า” เจียงเซี่ยนข่มขู่หลี่เชียนทั้งที่หน้าแดง
หลี่เชียนหัวเราะ และจับเท้าข้างนั้นของเจียงเซี่ยนเอาไว้
เท้านั้นเล็กและงดงาม เขาจับได้ด้วยมือเดียว เล็บสีชมพูเหมือนดอกท้อที่บานสะพรั่ง เนียนนุ่ม
หลี่เชียนทำใจปล่อยได้ที่ไหนกัน
เจียงเซี่ยนยกเท้าอีกข้างขึ้นมาถีบบ่าเขา
หลี่เชียนไม่ได้วางกำลังป้องกัน จึงนั่งย
