ื่อติ่งกับลูกชาย
นางเอ่ยกับหลี่เชียนเสียงเบามากว่า “พวกเจ้ายังเชิญพวกเขาพ่อลูกมาด้วยหรือ?”
ใบหน้าของหลี่เชียนกระตุก และเอ่ยว่า “ไม่ได้เชิญพวกเขา แต่พวกเขาอยากมอบเงินให้เอง ข้าก็ขัดขวางไม่ได้เช่นกัน” เขาเอ่ยจบก็ยังยิ้มและหันไปคุยกับซุนจี้เหยียนเล็กน้อย
หลังจากนั้นนางยังเจอหม่าเซี่ยงหย่วนที่ได้ยินแต่ชื่อทว่าไม่เคยเจอตัวด้วย
ตามที่หลี่เชียนบอก หม่าเซี่ยงหย่วนก็มาโดยไม่ได้รับเชิญเช่นกัน…แต่ไม่เห็นหยางเหวินอิง ไม่รู้ว่าเขาไม่อยากมาร่วมสนุกหรือถูกหม่าเซี่ยงหย่วนวางแผนให้มาร่วมงานไม่ได้
ถึงตอนที่ยกน้ำชาให้เหล่าสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิง สีหน้าของเจียงเซี่ยนก็ไม่ค่อยดีแล้ว บวกกับคนมากเกินไป นางก็จำได้ไม่กี่คนเช่นกัน แต่จำเกาเมี่ยวหรงกับจินย่วนที่ชาติก่อนเคยไปคารวะนางในวังได้
เกาเมี่ยวหรงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสำรวมและยิ้มพลางพยักหน้าให้นางอย่างสุภาพเรียบร้อย หน้าตาเรียบร้อยและงดงาม ท่าทางสุภาพและงดงาม เสียดายที่นางยืนอยู่ข้างกายจินย่วนที่หน้าตาเหนือกว่าคนอื่น หน้าตาอันสวยงามของนางจึงด้อยกว่าเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทว่าจินย่วนเจอนางกลับดีใจมาก จนจับมือของนาง
เจียงเซี่ยนตกใจมาก หลังจากยกน้ำชาให้พวกญาติกับเพื่อนของตระกูลหลี่แล้ว ตอนที่ทุกคนย้ายไปกินเลี้ยงที่โถงบุปผา นางก็ถามหลี่เชียนว่า “จินย่วนเป็นอะไรไปหรือ? คนที่เมื่อก่อนหยิ่งเสียขนาดนั้น บนหน้าแทบจะเขียนว่าคนแปลกหน้าอย่าเข้าใกล้ วันนี้ก
