และบังคับให้เขาสอนเจียงเซี่ยนเขียนหนังสือ
อาจารย์ทั้งสองแทรกอยู่ในนั้นอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จ้าวอี้ไม่ได้เรียน ‘หลุนอวี่’ ดี นางก็ไม่ได้เรียนหนังสือดีเช่นกัน
ตอนหลังนางยังเรียนหนังสือกับเมิ่งฟางหลิง
เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ตอนนี้เจียงเซี่ยนนึกขึ้นได้ก็รู้สึกแค่ว่าตลก แล้วทันใดนั้นความคิดถึงก็พรั่งพรูออกมาเหมือนกระแสน้ำ และอยากเจอไทฮองไทเฮามาก
ทว่าหลี่ฉางชิงกลับถูกชื่อของจั่วอี่หมิงกับสยงจวิ้นหรงกระแทกจนมึนงงไปแล้ว
เขาถอนหายใจเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้
นึกถึงตอนนั้น เขาอยากหาอดีตอาลักษณ์มาเป็นอาจารย์ให้หลี่เชียนที่บ้านสักคน เขาเสนอค่าตอบแทนของอาจารย์และไปหาถึงที่ไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง สุดท้ายยังออกเงินมากกว่าคนอื่นสิบเท่าถึงจะสำเร็จ แต่ท่านหญิงเจียหนานกลับเลือกผู้ที่มีชื่อเสียงและความรู้มากมายได้ตามใจชอบ…
เช่นนั้นท่านหญิงเจียหนานต้องมีความรู้ดีมากอย่างแน่นอน!
มิน่าเล่าคนอื่นต่างก็อยากแต่งบุตรสาวจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจเป็นสะใภ้ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เรื่องการให้ความรู้ของลูกก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
หลี่ฉางชิงมองเจียงเซี่ยนอย่างถูกใจมากขึ้นเรื่อยๆ และมองหลี่เชียนอย่างพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ ไปด้วยเช่นกัน
หลี่ฉางชิงแอบตบบ่าลูกชาย และเอ่ยเสียงเบาว่า “ครั้งนี้เจ้าทำให้พ่อมีหน้ามีตาแล้ว ต่อไปเจ้าต้องดีกับเจียหนาน หากเจ้าทำให้นางไม่พอใจ และหนีกลับไปฟ้องที่บ้านของนาง ข้าจะหักขาเจ้า
