นหนุ่มที่ไม่เคยผ่านความลำบาก แต่กลับทิ้งศักดิ์ศรีไว้ข้างๆ และไม่สนใจไยดีเหมือนกัน…ที่แท้เขาก็เป็นคนนิสัยไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก…
เจียงเซี่ยนฝังหน้าลงไปในหมอนที่อ่อนนุ่ม และอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
โดยปกติความรู้สึกที่มีความสุขล้วนสามารถส่งผลต่อบรรยากาศโดยรอบได้
หลี่เชียนรู้สึกได้ว่าเจียงเซี่ยนอารมณ์ดี
เขาจึงหัวเราะตามไปด้วย และใช้มือดันไหล่ของนาง “อย่าเพิ่งนอนแบบนี้ ระวังจะขาดใจตาย”
เจียงเซี่ยนยิ้มและถูบนหมอน แล้วเผยใบหน้าออกมา
ใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาสดใสชุ่มชื้น สีหน้าสงบนิ่ง ทำให้หลี่เชียนใจสั่น
มือของเขาอดไม่ได้ที่จะลูบใบหน้าของเจียงเซี่ยนเบาๆ
หัวใจของเจียงเซี่ยนเต้นผิดไปครึ่งจังหวะทันที นางฝังหน้าเข้าไปในหมอนใหม่อีกครั้งอย่างลุกลี้ลุกลน และเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ข้าจะนอนแล้ว” แล้วก็เอาผ้าห่มคลุมศีรษะตามใจ ไม่สนใจหลี่เชียนอีก
หลี่เชียนถูนิ้วมือ
หน้าของเป่าหนิงลื่นจริงๆ เหมือนไข่ไก่ที่ปอกใหม่
มิน่าเล่านางถึงขาวเกลี้ยงเกลาขนาดนั้น…และมือของนางขาวเกลี้ยงเกลากว่าหน้าเสียอีก…พวกคนที่ดูโหงวเฮ้งต่างบอกว่า มือขาวกว่าหน้าเป็นคนที่มีวาสนามาก…เป่าหนิงเป็นคนที่มีวาสนามาก…
เขาคิดแล้ว เพียงแค่คิดว่าต่อไปนางจะปลอดภัยและราบรื่น หัวใจก็อ่อนจนกลายเป็นน้ำแล้ว
“เป่าหนิง เป่าหนิง!” เขาก้มตัวไปเรียกนางเสียงเบามาก “อย่าคลุมศีรษะนอน!”
“ข้ารู้แล้ว!” เจียงเซี่ยนร้อนเหมือนไฟกำลังแผดเผาทั้งร่าง นางกลัวที่จะเจอหลี
