นผลดีต่อการปฏิรูปที่ดินที่พวกเขาเตรียมจะดำเนินการหลังจากนี้
นางจำเป็นต้องเรียกหลี่เชียนเข้าเฝ้า
ครั้งนั้นหลี่เชียนถามเพียงแค่อาการป่วยของนางตั้งแต่ต้นจนจบ หลังจากรู้ว่านางใกล้หายดีแล้ว ก็อ่านบันทึกการเดินทางให้นางฟังผ่านฉากกั้นไม่กี่หน้า เห็นนางสีหน้าไม่ค่อยดี ก็ลุกขึ้นบอกลาทันที
หลังจากนั้นพบกันอีกครั้ง ทั้งสองคนก็ทะเลาะและโต้เถียงกันเรื่องที่กานซู่เพิ่มทหารอย่างรุนแรง…
คิดว่าตอนที่หลี่เชียนเข้าเมืองหลวงจะต้องตัดสินใจแน่วแน่แล้วอย่างแน่นอน
ทว่าเขาบอกว่าจะไม่คุยเรื่องพวกนี้ต่อหน้านางก็ไม่คุย
นางควรจะเชื่อใจเขาขึ้นอีกนิดหรือไม่?!
เจียงเซี่ยนหลุบตาลงและขึ้นเตียง
หลี่เชียนดีใจมาก และหลีกทางให้ด้านใน
เจียงเซี่ยนมองขายาวของเขาที่วางอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน หากนางไม่ข้ามตัวเขาไป ก็ต้องคลานไปทางเท้าของเขา
แบบไหนนางก็ไม่อยากทำทั้งนั้น
เจ้าคนสารเลวนี่ตั้งใจใช่หรือไม่?
สายตาของเจียงเซี่ยนอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย
แต่สายตาที่หลี่เชียนมองนางกลับบริสุทธ์และสดใส แถมยังเจือความงุนงงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนหลับตา และเตะน่องของเขาพลางเอ่ยว่า “เจ้านอนข้างใน หรือไม่เจ้าก็ลงไปและให้ข้าขึ้นเตียงก่อน…”
ความผิดหวังอย่างเบาบางฉายวาบผ่านไปในดวงตาของหลี่เชียนอย่างเร็วมาก
เสียดายที่เจียงเซี่ยนกำลังโกรธ จึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติให้ดวงตาของหลี่เชียน แน่นอนว่า นี่ก็เกี่ยวข้องกับที่หลังจากหลี่เชียนได้ยินก็ลุกขึ้นยืน
