สถานการณ์นี้มีบางอย่างผิดปกติ
นอกประตูห้องหอควรจะมีคนเฝ้าอยู่ถึงจะถูก แต่คนพวกนี้กลับสามารถเข้ามาถึงในเรือนได้…หากเป็นคนที่จะเข้าร่วมพิธีที่ญาติของทั้งสองฝ่ายจะพบกันเป็นครั้งแรกในวันพรุ่งนี้ก็แล้วไป ทว่าคนพวกนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงญาติห่างๆ หรือพวกญาติที่เกี่ยวดองกันกับตระกูลหลี่
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้าให้ฮูหยินหลี่
ฮูหยินหลี่ก็ยิ้มตอบนางเช่นกัน
ทั้งสองคนคนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืน ต่างก็ยืดหลังตรง ต้อนรับฮูหยินเหอที่กำลังจะมาถึง
ฮูหยินเหอรูปร่างปานกลาง หน้าตางดงาม ดูเหมือนเป็นเพียงผู้หญิงที่กำลังอยู่ในวัยสาวและสวย นางสวมเสื้อคลุมยาวลายเปี้ยนตี้จิน สี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนซ้อนกัน และคนโทสีแดงเข้ม ชายกระโปรงหน้าม้าเป็นลายกิ่งดอกไม้สีเหลืองอ่อนและสีเขียวเป็นมัน สีหน้าที่อ่อนแอทำให้นางดูเหมือนกิ่งไห่ถังที่สดใสงดงาม และสวยจนทำให้คนสนใจ
นางเข้ามาก็ขอโทษทั้งสองคนทันทีด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจ “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่ได้ดูแล ขอให้ท่านหญิงกับฮูหยินหลี่อภัยให้ด้วย!”
คำพูดสื่อความหมายว่าคนพวกนี้ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่
ล่วงเกินทุกคนในห้องทันที
ท่านย่าผู้นั้นเอ่ยอย่างเย็นชาปนเสียดสีว่า “ไม่ว่าตระกูลไหนก็มีญาติที่ยากจนกันทั้งนั้น ใครก็ไม่ควรรังเกียจ! แม้เวลานี้ฉางชิงจะเป็นถึงแม่ทัพแล้ว ทว่าเห็นแก่บุญคุณของข้าวหลายมื้อในตอนนั้นของข้า ตอนช่วงปีใหม่หรือเทศกาลอื่นๆ ก็จะส่งหญิงรับใช้ไปคารวะและ
