ถามสารทุกข์สุขดิบข้าที่บ้าน แม้แต่ตอนนั้นที่แม่ของจงเฉวียนยังมีชีวิตอยู่ ก็ใช้เงินช่วยเหลือพวกหญิงชราเรื่องเสบียงอาหารบ่อยเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าพอถึงตอนที่ฮูหยินเหอดูแลครอบครัว พวกเรามาดูเจ้าสาวของจงเฉวียนก็ไม่ได้แล้ว จะเห็นได้ว่าสถานการณ์ในตระกูลล้วนเปลี่ยนไปแล้ว!” นางพูดไปก็ตวาดคนที่อยู่ข้างกายว่า “ไป! ไป! จะอยู่ที่นี่ทำไม? ให้คนรังเกียจหรือ!” แล้วก็พึมพำเสียงเบาอีกว่า “ท่านหญิงยังไม่รังเกียจพวกเราเลย ภรรยาใหม่ที่มาจากตระกูลพ่อค้าอย่างเจ้า กลับรังเกียจพวกเราขึ้นมา”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่!” ฮูหยินเหอพึมพำ พลางมองเจียงเซี่ยนอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี แล้วก็พึมพำอย่างอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
ส่วนเหล่าสาวใช้กับหญิงรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างหลังนางก็ก้มหน้า และไม่มีใครออกมาแก้หน้าให้นางแม้แต่คนเดียว
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับกังวลว่านางจะผลักหลี่ฉางชิงออกมาด้วยและเอ่ยประมาณว่า ‘ใต้เท้าเป็นคนสั่งว่าไม่ให้ญาติกับเพื่อนหยอกล้อในห้องหอ’ จึงรีบส่งสายตาให้ฉิงเค่อ
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ชาติก่อนฉิงเค่อสามารถยืนหยัดอยู่ในพระราชวังต้องห้ามที่ใหญ่ขนาดนั้นได้ ก็สามารถยืนหยัดที่กองบัญชาการเล็กๆ ได้เหมือนกัน นางเดินออกมาโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ และเอ่ยกับท่านย่าผู้นั้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “ดูที่ท่านพูดเข้าสิ ฮูหยินจะรังเกียจที่ท่านมาดูเจ้าสาวของนายท่านได้อย่างไร? ท่านมาดื่มเหล้ามงคลได้ ฮูหยินของพวกเราดีใจยังไม่ทันเลย!
