กลับยืนกรานที่จะให้ชีกูไปเชิญหมอ “เรื่องใดก็ไม่สำคัญเท่าร่างกายของเจ้า!”
ทั้งสองคนต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน
ชีกูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ฮูหยินหลี่จำเป็นต้องออกหน้าเตือน “ในเมื่อท่านหญิงบอกว่าไม่เป็นไร แม่ทัพหลี่คอยสังเกตก็พอแล้ว หากอีกสักครู่ยังไม่ดีขึ้น ค่อยไปเชิญหมอก็ไม่สายเช่นกัน”
หลี่เชียนสังเกตเจียงเซี่ยนอย่างละเอียด
เห็นนางแก้มแดงทั้งสองข้าง และสายตาเลอะเลือน ก็ปวดใจเป็นอย่างมาก และเสียใจมากที่ใช้เหล้าจากเฝินหยางเป็นเหล้ามงคลในวันนี้
เขาอยากกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขนมาก ให้นางพิงเขา นางจะได้สบายหน่อย ทว่าพวกฮูหยินหลี่ต่างก็อยู่ที่นี่ เขาจึงทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!
แต่เจียงเซี่ยนกลับไม่ได้คิดมากเท่าเขา นางยิ้มพลางให้ฮูหยินหลี่ไปรับเด็กที่จะให้มากลิ้งบนเตียงเข้ามา “ข้ายังไม่เคยเห็นว่าให้เด็กมากลิ้งบนเตียงอย่างไรเลย?”
ท่าทางอยากรู้อยากเห็นมาก
หลี่เชียนเห็นก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ
บางทีอาจจะเพราะอยู่กับไทฮองไทเฮาที่อยู่เป็นหม้ายมานาน เจียงเซี่ยนจึงไม่ใช่คนที่อยากรู้อยากเห็น นางพูดแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขายืนกรานเรื่องเชิญหรือไม่เชิญหมอกับนางต่อ
หลี่เชียนจำเป็นต้องยอมอ่อนข้อให้ และให้ชีกูไปเชิญเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงคู่นั้นเข้ามา
ฮูหยินหลี่เห็นแล้วก็ยิ้ม
ตอนที่นางเห็นสินเดิมของเจียงเซี่ยนก็รู้ว่าตระกูลเจียงกำลังเตือนตระกูลหลี่ว่าอย่ารังแกบุตรสาวของพวกเขา จึงคิดว่าเจียงเซี่ยนคงจะนิสัยไม
