้ที่จะเรียกเซี่ยหยวนซีมาถาม “ระหว่างทางไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“เจอคนมาปล้นสองสามกลุ่มขอรับ” เซี่ยหยวนซีเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ถูกนายท่านไล่ไปหมดแล้ว”
พอหลี่ฉางชิงได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา และเอ่ยว่า “ทำไมไม่ฆ่าให้หมด? คนพวกนั้นล้วนกล้ามาปล้น ต้องไม่ใช่โจรธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน จางจื่อเจ้าเจ้าคนไร้ค่านั่นแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องตบตาข้ามาตลอด ข้ากำลังกลุ้มว่าไม่มีโอกาส ใส่ร้ายเขาอยู่เลย เจ้าว่าหากครั้งนี้พวกเจ้าก่อเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นมา ข้าก็ไปคิดบัญชีกับจางจื่อเจ้านั่นได้พอดีไม่ใช่หรือ…” เขาเอ่ยเหมือนเสียดายมาก
เซี่ยหยวนซีพูดอะไรไม่ออก นานมากกว่าจะเอ่ยว่า “นายท่านบอกว่า ท่านหญิงตามมาด้วย กลัวจะทำให้ท่านหญิงตกใจ และถึงอย่างไรก็เป็นวันมงคล เลือดออกก็ไม่ดี ดังนั้นจึงเพียงแค่ไล่คนไป หากใต้เท้าคิดว่าจัดการแบบนี้ไม่ดี ไว้พิธีแต่งงานของนายท่านเสร็จสิ้นแล้ว ข้าพาคนไปจับคนพวกนั้นกลับมาก็ได้ขอรับ ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องกังวล”
“ก็จริง!” หลี่ฉางชิงลูบศีรษะ และเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ค่อยสืบทีหลัง หากเป็นเพียงคนที่ยอมตายได้เพื่อเงินทองจริงก็แล้วไป แต่หากมีคนบงการอยู่เบื้องหลัง” สีหน้าเคร่งขรึม หน้าตาก็ฉายแววโหดเหี้ยมเล็กน้อย “อย่าปล่อยไปแม้แต่คนเดียว…ข้ากำลังอยากฆ่าคนสร้างบารมีอยู่!”
เซี่ยหยวนซียิ้มพลางขานรับ
มีเด็กรับใช้วิ่งมา และเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ใต้เท้า สินเดิมของท่านหญิงเข้ามาในบ้านแล้วขอรับ”
สินเดิม
