เราะเยาะ จึงให้ทั้งสองคนแต่งตัวเป็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยน และเพราะเจียงเซี่ยนเป็นเจ้าสาว ไม่สามารถไปไหนได้ตามใจชอบ และไม่สามารถเลิกม่านรถขึ้นได้ ทั้งสองคนจึงนั่งรถม้าคันเดียวกับไป่เจี๋ยและฉิงเค่อ
เซียงเอ๋อร์ยิ้มและเอ่ยว่า “คุณหนูฉีทั้งสองก็ตามไปด้วยเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า มีสาวใช้เข้ามารายงานว่า “ท่านพี่มาแล้วเจ้าค่ะ!”
ท่านพี่?
เจียงเซี่ยนนิ่งไปชั่วขณะ ยังคิดว่าพี่น้องของแม่เลี้ยงหลี่เชียนมาแล้ว ในใจยังพึมพำว่าคนๆ นี้มาทำอะไรตอนนี้ ไม่คิดว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเจียงลวี่
นางอดที่จะหัวเราะไม่ได้
คิดว่าต่อไปนางต้องพยายามคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงสถานะให้เร็วที่สุด ก็เข้าใจเช่นกันว่าคนรับใช้ในบ้านนี้ส่วนใหญ่อาจจะเป็นสาวใช้กับหญิงรับใช้ของตระกูลหลี่
“รับประทานอาหารเย็นหรือยัง?” เจียงเซี่ยนถามเจียงลวี่ “ทำไมท่านพี่อาหานไม่อยู่ด้วยกันกับท่าน?”
“หลายวันนี้เขาขี่ม้าติดต่อกัน ต้นขาเสียดสีจนผิวถลอกปอกเปิกไปหมดแล้ว ทนไม่ค่อยไหว ข้าจึงให้เขาไปพักก่อนแล้ว” เจียงลวี่พูดไปก็นั่งลงตรงข้ามเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ข้ายังไม่ได้รับประทานอาหารเย็น และคิดว่าเจ้าก็น่าจะตื่นแล้วเช่นกัน จึงมาหา”
เขายังพูดไม่จบ เซียงเอ๋อร์ก็ถือถ้วยกับตะเกียบมาอย่างว่องไวแล้ว
เจียงเซี่ยนถามว่า “ท่านพี่มาหาข้ามีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่า?”
“เปล่า!” เจียงลวี่ถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “แค่คิดว่าพรุ่งนี้เจ้าจะแต่งงานแล้ว จึงม
