ป็นเพียงคำอวยพรของนางเท่านั้น ส่วนที่ตนเองแต่งไปตระกูลหลี่ และแต่งงานกับหลี่เชียนนั้น นางแลดูสงสัยมาโดยตลอด แต่นางใส่ใจและเป็นห่วงตนเองแบบนี้ เจียงเซี่ยนก็รู้สึกอบอุ่นมาก จึงจับมือของไป๋ซู่ตอบ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะใช้ชีวิตกับหลี่เชียนอย่างดี และจะไม่เอ่ยว่ายอมแพ้ง่ายๆ”
บนโลกใบนี้ไม่เคยมีอะไรสมบูรณ์แบบ ต่อให้นางกับหลี่เชียนใจตรงกัน แต่ความดื้อรั้นของตระกูลเจียงกับความทะเยอะทะยานของตระกูลหลี่ต่างจะก็เป็นอุปสรรคที่ล่องหนอยู่ในชีวิตของนางหลังจากนี้ ทว่าหากนางไม่ทำอะไรทั้งนั้นเพราะแบบนี้ เช่นนั้นจะแตกต่างจากชาติก่อนตรงไหน? ทำไมนางต้องเกิดใหม่? ทำไมต้องเจอหลี่เชียน?
ต่อให้สักวันหนึ่ง หลี่เชียนจะวางผลประโยชน์ของตระกูลอยู่เหนือนาง ตอนนี้นางช่วงชิงมาแล้ว ต่อไปก็จะไม่เสียดายเช่นกัน
เจียงเซี่ยนสูดหายใจลึก และค่อยๆ เดินออกจากห้องพักผ่อน โดยมีฮูหยินของหลี่ขุยเจ้าเมืองไท่หยวนที่มาเป็นเฉวียนฝูเหรินของตระกูลหลี่คอยประคอง
ก่อนที่จะออกไปข้างนอก นางยังไม่ลืมกำชับฉิงเค่อว่า “เดี๋ยวอย่าลืมเอาหุ่นไม้ของข้าไปด้วย”
ระหว่างทางต้องเดินทางหลายวัน นางลงจากรถไม่ได้ เปิดหน้าต่างรถไม่ได้ ก็ย่อมต้องหาอะไรทำสักหน่อย
ฮูหยินหลี่หัวเราะ พลางคิดว่าถึงแม้เจียงเซี่ยนจะรูปร่างสูงมาก แต่ก็ยังคงเป็นเด็กคนหนึ่งเช่นเดิม จะแต่งงานแล้ว กลับคิดถึงตุ๊กตาของตนเองอยู่ตลอดเวลา
ทว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ต่อไปทั้งม
