ยยิ้ม
อาจจะเพราะรีบเดินเกินไป หน้าของเจียงเซี่ยนจึงแดงก่ำ และดูมีชีวิตชีวา พอตั้งใจมอง ก็เหมือนจะอ้วนกว่าตอนอยู่เมืองหลวงเล็กน้อยด้วย
แสดงว่าเจียงเซี่ยนออกจากเมืองหลวงแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสบายใจมาก
เจียงเจิ้นหยวนแอบพยักหน้า
เจียงเซี่ยนก็ล้อเจียงหานกับเจียงจ้งเล่นแล้วว่า “ข้าจะแต่งงาน พวกเจ้าไม่ให้อะไรข้าสักหน่อยหรือ?”
“ท่านลุงใหญ่ส่งของให้เจ้ากองเบ้อเริ่มแล้ว เจ้ายังจะรีดไถพวกเราอีก เจ้าก็โลภเกินไปแล้ว!” เจียงจ้งที่ร่าเริงหัวเราะ
“เจ้าโง่สองคนนี่!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปตอนพวกเจ้าแต่งงาน ข้าไม่ต้องคืนกลับไปหรือ?”
“เรื่องคืนนั้นไม่ต้องคืนแล้ว” เจียงหานที่สุขุมหน่อยเอ่ย “แต่น้องเขยต้องต้อนรับพวกเราอย่างดี ตอนเขามารับตัวเจ้าสาว ถึงจะไม่เสียเปรียบ เจ้ารีบบอกข่าวให้เขารู้เร็ว บอกไปว่าพี่ชายสองคนของภรรยาเขามาแล้ว”
“บอกข่าวทำไม? เรียกเขาออกมาก็ได้แล้วนี่” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “พวกเจ้าระวังจะถูกเขามอมเหล้า จนแยกทิศไม่ออกแล้วกัน!”
“ถึงเวลานั้นดูสิว่าใครจะมอมเหล้าใคร…”
ทั้งสามคนคุยกันจ้อกแจ้กอยู่ตรงนั้น สามีภรรยาแซ่เจียงสบตากันและยิ้ม
ในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น
ตอนค่ำ เจียงลวี่ก็ไปเรียกหลี่เชียนออกมาดื่มเหล้าจริงๆ
เจียงเซี่ยนเป็นห่วงมาก จึงแอบสั่งชีกูว่า “เจ้าคิดหาทางไปพบหลี่เชียน ให้เขาดื่มนมแพแคลือบกระเพาะสักหน่อยก่อนดื่มเหล้า หากรู้สึกไม่สบาย ก็แส
