ร้งทำตัวไม่มีเหตุผล อย่าดื่มจนเป็นอะไรไปเด็ดขาด”
ชีกูขานรับว่า “เจ้าค่ะ” พลางยิ้มตาหยี
หลี่เชียนได้ข่าวแล้วก็หัวเราะไม่หยุด และเอ่ยว่า “เจ้ากลับไปบอกท่านหญิง ให้นางวางใจ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”
ปรากฏว่าคำพูดนี้ถูกเจียงจ้งที่ออกมาหาเขาได้ยินเข้า เจียงจ้งจึงฟ้องเจียงลวี่เสียงดังว่า “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พี่หญิงยังไม่แต่งงานก็เข้าข้างพี่เขย แถมยังให้คนรับใช้ข้างกายมาบอกข่าวโดยเฉพาะด้วยว่า อย่าดื่มเหล้ากับพวกเรา วันนี้พวกเราจะปล่อยเขาไปไม่ได้!”
เจียงลวี่ยิ้มเยาะ และสั่งเจ้าของร้านว่า “เอาเหล้าขาวมายี่สิบไห!”
เจียงหานวิ่งออกมาคุมตัวหลี่เชียน “ห้ามหนี ดื่มหมดแล้วค่อยว่ากัน ไม่อย่างนั้นต่อไปก็เลิกคิดที่จะเข้าบ้านตระกูลเจียงได้เลย”
หลี่เชียนหัวเราะและเข้าไปในห้องส่วนตัวของร้าน ‘หอแรก’ กับเจียงหาน
ปรากฏว่าพวกเขาดื่มจนถึงยามห้ายถึงจะกลับมา
แต่ละคนดื่มจนเดินโซซัดโซเซ ถามอะไรก็เอ่ยแค่ “หึหึ”
เจียงเซี่ยนร้อนใจมาก จึงให้ชีกูไปดูที่ตระกูลหลี่หน่อย
กลางดึก ชีกูสวมเสื้อผ้าออกจากจวน
ฮูหยินฝางอดที่จะกังวลเล็กน้อยไม่ได้ จึงเอ่ยกับเจียงเจิ้นหยวนว่า “ท่านก็ไม่คุมสักหน่อย พวกเขาสามคนดื่มกับคนคนเดียว หากลูกเขยดื่มจนล้มลงไปจริงๆ จะทำอย่างไร?”
“เรื่องของพวกเด็กๆ และต่างก็เป็นหนุ่มกันแล้ว มีอะไรให้คุม?” เจียงเจิ้นหยวนไม่เห็นด้วย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนพวกเราวัยรุ่นก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ และตอนนี้ก็ยังอยู่ดีไม่
