องกองขุนนางฝ่ายบู๊ของกรมกลาโหมหรือ?!”
“คนของกองขุนนางฝ่ายบู๊แล้วอย่างไร?” เจียงลวี่เอ่ยอย่างไม่สนใจแม้แต่นิดเดียวว่า “หากเขาไม่เชื่อฟัง ก็เปลี่ยนให้คนอื่นมาทำ ย่อมมีช่วงที่ทำงานตามคำสั่งของคนอื่น เจ้าก็อยู่ที่ซานซีกับเขาดีๆ มีลูกหลายๆ คน เวลาว่างก็ออกไปเดินเล่น ดื่มชา ซื้อเสื้อผ้าใหม่หรือเครื่องประดับใหม่สักหน่อยก็พอแล้ว ไว้อีกไม่กี่ปีฝ่าบาทมีองค์ชายแล้ว ข้าค่อยคิดหาทางให้พวกเจ้ากลับไปเมืองหลวง…”
หากหลี่เชียนแสวงหาเพียงความมั่งคั่ง นางยังจะมีอะไรให้กังวลอีก
กลัวแต่ว่าหลี่เชียนจะเป็นคนคิดคดทรยศมาตั้งแต่เกิด พอว่างแล้วก็ก่อความวุ่นวาย…
เจียงเซี่ยนค่อยๆ กินลูกอม พลางรู้สึกว่าพี่ชายของนางว่างเกินไปแล้วจริงๆ ยังมีเวลาว่างมายุ่งเรื่องของนางกับหลี่เชียนอีก
“ท่านป้า รีบหาภรรยาเป็นตัวเป็นตนให้ท่านพี่สักคนเถอะเจ้าค่ะ!” นางเอ่ยอย่างเยือกเย็น “ข้าแต่งงานแล้ว หากท่านพี่ยังไม่แต่งงาน คนอื่นจะนินทาได้”
เจียงลวี่อายจนหน้าแดงก่ำทั้งหน้า และจากไปอย่างลนลาน
เจียงเซี่ยนหัวเราะเสียงดัง
ฮูหยินฝางจิ้มหน้าผากของเจียงเซี่ยน “เจ้านี่นะ! เมื่อไรถึงจะโต! กล้าล้อเล่นแม้กระทั่งพี่ใหญ่ของเจ้า! ไว้เขาแต่งพี่สะใภ้แล้ว ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะยังซนแบบนี้หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนชอบคนสกุลอู๋มาก นางหวังว่าชาตินี้คนสกุลอู๋จะยังได้เป็นพี่สะใภ้ของนาง
เพราะนาง เรื่องราวมากมายในชาติก่อนต่างก็เปลี่ยนไปแล้ว
นางต้องเตือนลุงใหญ่กับป้า
