สะใภ้ใหญ่ของนางสักหน่อยหรือไม่
สตรีที่ดีขนาดนี้ไม่แต่งงานกับพี่ใหญ่ของนางก็น่าเสียดายมากทีเดียว
นางเท้าคางพลางครุ่นคิด
ทว่าฮูหยินฝางกลับเอ่ยว่า “เป่าหนิง ลูกเขยมาหาเจ้าเรื่องอะไรหรือ? เขาบอกแต่ว่าเจ้ามีธุระกับเขา แต่กลับไม่บอกว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่ ข้าก็ไม่อาจถามได้เช่นกัน…”
พอเจียงเซี่ยนได้ยินก็มานั่งข้างกายฮูหยินฝางทันที นางกอดแขนของฮูหยินฝางพลางเอ่ยเสียงเบาว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ก็ยังต้องขอให้ท่านช่วยด้วย!”
“อ้อ!” ฮูหยินฝางเลิกคิ้ว และเอ่ยเสียงเบาเลียนแบบการพูดของเจียงเซี่ยนว่า “เรื่องอะไรล่ะ? ข้าช่วยได้หรือ?”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าฮูหยินฝางจะสนใจขนาดนี้
นางเม้มปากยิ้ม ไม่บอกว่ามีเรื่องอะไรกันแน่
ถึงอย่างไรฮูหยินฝางก็เป็นฮูหยินกั๋วกงมานานขนาดนี้แล้ว จึงรู้ลำดับความสำคัญและความด่วนของเรื่องราว นางสั่งให้สาวใช้ข้างกายออกไป แล้วถึงยิ้มพลางมองเจียงเซี่ยนและเอ่ยว่า “ตอนนี้บอกได้แล้วกระมัง?”
เจียงเซี่ยนจึงบอกเรื่องที่หลี่เชียนฝากฝังกับฮูหยินฝาง
ฮูหยินฝางขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “พวกเจ้าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของตระกูลจินแบบนี้ ไม่ค่อยเหมาะสม”
เจียงเซี่ยนเห็นว่าปิดบังฮูหยินฝางไม่ได้ จึงถือโอกาสบอกความจริงกับฮูหยินฝางเสียเลย “หลี่เชียนไม่อยากให้ตระกูลจินกับตระกูลเซ่าเกี่ยวดองกันอีกเจ้าค่ะ”
ฮูหยินฝางแปลกใจมาก นางยิ้มและเอ่ยว่า “นี่ถึงจะถูกต้อง! ข้าก็ว่าทำไมพวกเจ้าถึงอยากช่วยคุณหนูจินคุยเรื่องแต่งงา
