ม?” ฮูหยินฝางเอ่ยอย่างสงสัย และรีบสั่งให้เจียงลวี่ไปรับแขก
มอบสินสอดแล้ว การแต่งงานของเจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนก็เป็นที่แน่นอนแล้ว เจียงลวี่หวังดีกับเจียงเซี่ยน จึงสุภาพกับหลี่เชียนขึ้นเช่นกัน
จู่ๆ พี่ชายภรรยาที่มองเขาอย่างโกรธแค้นมาตลอดก็เปลี่ยนเป็นนุ่มนวล หลี่เชียนรู้สึกไม่สบายใจมาก และบอกจุดประสงค์ที่มากับเจียงลวี่ด้วยท่าทีถ่อมตนและนอบน้อม “สองวันก่อน ท่านหญิงส่งจดหมายไปถามข้าเรื่องของตระกูลจิน ข้าช่วยสอบถามให้ท่านหญิงจนแน่ชัด แล้วจึงมาตอบนางขอรับ”
เจียงลวี่ได้กลิ่นหอมของดอกอวี้หลานจากตัวหลี่เชียน
จุดธูปหรือว่าติดมาจากผู้หญิง?
เขาเบ้ปากเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น และเอ่ยว่า “ในเมื่อเจียหนานให้คนส่งจดหมายให้เจ้า เจ้าก็ให้คนส่งจดหมายให้เจียหนานเหมือนกันก็จบแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมจะต้องมาด้วยตนเองด้วย”
ในเมื่อมาด้วยตนเอง ก็จัดการตนเองให้เรียบร้อยสิ!
เจียงลวี่ตีหน้าขรึมและพาหลี่เชียนไปที่ห้องหลัก
หลี่เชียนมองพี่ชายภรรยาที่เมื่อครู่อารมณ์ยังเหมือนท้องฟ้าปลอดโปร่งและชั่วพริบตาก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน แล้วก็เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
สองพี่น้องนี้…นิสัยคล้ายกันจริงๆ!
ต่างก็เป็นคนที่แตะก็แตะไม่ได้ ลูบก็ลูบไม่ได้
เขาแอบถอนหายใจ
ใครใช้ให้เขาชอบเจียงเซี่ยนล่ะ แน่นอนว่าก็ต้องอดทนกับความฉุนเฉียวของพี่ชายภรรยาด้วย!
ในห้องหลักนั้น ฮูหยินฝางเปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผม และแต่งตัวใหม่แล้ว และนั่งอยู่บนเตียงอรหันต์ในห้อ
