งโถง
พอเห็นหลี่เชียน นางก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และเอ่ยว่า “ลูกเขยรับอาหารเช้ามาหรือยัง? เช้าวันนี้คนครัวทำเกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่ สดมาก ข้าให้สาวใช้นำมาให้ลูกเขยสักถ้วยด้วยแล้วกัน!”
“ขอบคุณมากขอรับ!” หลี่เชียนเข้าไปคารวะฮูหยินฝาง และปฏิเสธความหวังดีของฮูหยินฝางอย่างอ้อมค้อม “ข้าเพิ่งจะกินอิ่มมา เดี๋ยวยังต้องไปส่งเทียบเชิญที่บ้านพวกท่านอาอีก จึงไม่กินอาหารเช้าที่นี่แล้ว” หลังจากนั้นก็บอกจุดประสงค์ที่มากับฮูหยินฝางอีกครั้ง แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกเสียใจว่า “ข้ามาเช้าไปหรือเปล่าขอรับ? ท่านรับประทานอาหารเช้าหรือยัง หากยังไม่รับประทานอาหารเช้า ท่านก็อย่าสนใจข้าเลย ท่านหญิงสั่งให้ข้ามาตอบนาง ข้าตอบท่านหญิงแล้วก็จะไปขอรับ”
ฮูหยินฝางไม่รู้จะพูดอะไร
ว่ากันตามหลักแล้ว คู่หมั้นที่ยังไม่แต่งงานห้ามเจอกันก่อนแต่งงาน ทว่านางเห็นหลี่เชียนยุ่งอยู่กับงานแต่งงานอย่างขยันขันแข็ง ยังต้องเจียดเวลาออกมาทำงานให้เจียงเซี่ยน แต่เจียงเซี่ยนได้ยินว่าหลี่เชียนมาแล้วกลับทำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยและก้มตัวกินอาหารเช้าข้างโต๊ะต่อ โดยไม่สนใจเช่นกันว่าหลี่เชียนจะกินหรือยัง และมีคนต้อนรับหรือไม่…
นางจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ตระกูลหลี่แต่งลูกสะใภ้แบบนี้ เวลานี้ต้องตื่นเต้นดีใจอย่างแน่นอน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะเสียใจหรือไม่?
ฮูหยินฝางส่งสายตาให้แม่นมอวี๋ และหันหน้ามายิ้มพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจลูกเขยแล้ว
