“นั่นเป็นเพราะข้าชอบปลอบเจ้านี่นา!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาตรงหางตาให้นาง และเอ่ยเสียงเบาอีกครั้งว่า “เป่าหนิง ต่อไปเจ้าอย่าร้องไห้ส่งเดชเลย พอเจ้าร้องไห้ ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจ และเจ้าก็อย่าเดามั่วซั่วเช่นกัน เจ้าดูตัวเจ้าสิ ดีแค่ไหนกัน ธิดาขององค์หญิงต้าจั่ง คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ท่านหญิงที่ได้รับเงินเดือนชินอ๋องสองเท่า…คนอื่นขอไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว แต่เจ้ากลับครอบครองครบทุกอย่างแล้ว เจ้ายังรู้สึกไม่ดีตรงไหนอีกหรือ?”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
นั่นสิ!
นางยังรู้สึกไม่ดีตรงไหนอีกหรือ?
ชาติก่อนนางยังเป็นฮองเฮามารดาของแคว้น ไทเฮาที่ว่าราชการหลังม่าน และกุมความเป็นความตายของเหล่าบุรุษในราชสำนักด้วย
ทว่านอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว นางยังเป็นอะไรอีก?
นางยังมีอะไรอีก?
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็เข้าใจที่ตนเองไม่สบายใจเวลาเผชิญหน้ากับหลี่เชียนตลอดเวลาที่ผ่านมาแล้ว
นอกจากรัศมีที่เพิ่มขึ้นบนตัวนางเหล่านี้แล้ว นางยังมีอะไรเป็นของตนเองอีก?
แต่หลี่เชียนกลับไม่เหมือนกัน
เขามาจากตระกูลรากหญ้า บิดาของเขาผลักดันเขามาถึงตำแหน่งแม่ทัพโหยวจีแห่งต้าถงก็ไม่มีกำลังที่จะช่วยเขาอีกแล้ว หลังจากนั้นเขาแบ่งแยกดินแดน ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอ๋อง ควบคุมตะวันตกเฉียงเหนือ ก็ล้วนเป็นความสามารถของตนเองทั้งนั้น ต่อให้เขาเคยหลอกให้นางดีใจ และช่วยเหลือเขา ทว่านั่นนางก็ยินดีทำเช่นกัน…
นางมีอะไรดี?
ถ
