ึงเข้าตาเขาได้!
นางพึมพำความสงสัยที่ก้นบึ้งของหัวใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลี่เชียนตอบโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่า “เจ้าน่ารัก!”
น่ารักหรือ?!
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างงุนงง
ชาติก่อนจ้าวอี้เคยด่าว่านางโหดเหี้ยม เฉาเซวียนเคยบอกว่านางเจ้าเล่ห์ เหล่าขุนนางเคยวิจารณ์ว่านางอำมหิต ท่านยายเคยชมว่านางเฉลียวฉลาด ท่านลุงใหญ่เคยชมว่านางรู้ความ ไป๋ซู่เคยสงสารที่นางเหงา…แต่ไม่มีใครเคยบอกว่านางน่ารักสักคน!
นางน่ารักหรือ?
“น่ารัก!” หลี่เชียนยิ้ม ในดวงตาเผยความทรงจำออกมาอย่างเบาบางโดยไม่รู้ตัว “เจ้ายืนมองข้าจากบนขั้นบันไดที่สูงมากอย่างเย่อหยิ่งและจองหองที่สุด แต่พอข้ามองไปทางอื่น เจ้าก็กระซิบกระซาบกับท่านหญิงชิงฮุ่ย แถมคุยไปก็ยังแอบมองข้าไปด้วย พอข้ามองเจ้าตรงๆ เจ้าก็เชิดหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่และไม่มองข้าอีกแม้แต่นิดเดียว ตอนนั้นข้าก็อยากแกล้งให้เจ้ามองข้าอีกสักครั้ง…”
“เจ้าพูดจามั่วซั่ว! ข้าแอบมองเจ้าตอนไหนกัน?” เจียงเซี่ยนหน้าแดงเหมือนเมฆหลากสียามพระอาทิตย์ขึ้น
นางไม่ได้แอบมองเขาสักนิด…
ทว่าสีหน้าที่หนักแน่นของหลี่เชียน ก็ทำให้นางไม่ค่อยมั่นใจนัก
ช่างเถอะ! ต่อให้นางแอบมองเขา ก็เป็นเพราะนางฟื้นคืนชีพ แล้วจู่ๆ ก็เจอศัตรูในชาติก่อน จะไม่มองเขาสักครั้งได้อย่างไร
นางก้มหน้าและลู่ไหล่ลง เหมือนแมวน้อยที่เปียกฝนและเซื่องซึม
หลี่เชียนปวดใจมาก จึงรีบเอ่ยว่า “ตอนนั้นข้าก็คิดว่า ทำไมถึงมีผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้ แถมยั
