นไร เมื่อครู่วิ่งมา รีบไปหน่อย” แล้วเปลี่ยนเรื่องเหมือนอยากปิดบังความจริง “เมื่อครู่ข้าเจอหลี่เชียนแล้ว ข้าบอกเรื่องราวทั้งหมดกับเขา และให้เขาไปจัดการเรื่องนี้แล้ว”
ท่าทางเหมือนตั้งแต่นี้ไปจะไม่ยุ่งอีกแล้ว
ฉีซวงรีบเอ่ยว่า “ทำได้หรือ?”
สงสัยในตัวหลี่เชียนมาก
“ทำไมจะไม่ได้!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจว่า “เขาทำงานไว้ใจได้ที่สุดแล้ว”
ขอเพียงเป็นเรื่องที่รับปากนาง ก็ไม่เคยผิดคำพูด
แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ความสัมพันธ์ของพวกนางแย่ที่สุดก็ตาม
แน่นอนว่า นี่หมายความถึงเรื่องที่เขาเคยรับปากนาง เรื่องที่เขาไม่รับปากนางนั้น ต่อให้นางคิดทุกวิถีทาง เขาก็ไม่ทำอยู่ดี…
เจ้าคนสารเลวนี่!
เจียงเซี่ยนจิ้มผักกวางตุ้งในถ้วยอย่างแรง
ชาตินี้ต้องทำให้เขารับปากนางทุกเรื่องให้ได้!
นางนึกถึงภาพตอนที่เขากอดนางเมื่อครู่อย่างไม่สามารถอธิบายได้
ลมหายใจอันอบอุ่น เสียงที่ทุ้มต่ำ…แล้วยังความสุขที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ว่าเป็นความเข้าใจผิดตอนที่เขากอดนาง…ล้วนทำให้หัวใจของนางพองโต เหมือนอะไรบางอย่างฟูขึ้นที่อก ทำให้นางอึดอัดใจ ทว่ากลับรู้สึกมีความสุขและสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เป็นเพราะนางรู้ว่าเขาชอบนางหรือ?
เจียงเซี่ยนแอบคิด แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ว่าเป็นอะไร
ไป๋ซู่กับพี่น้องสกุลฉีมองนางอย่างตกใจ
เจียงเซี่ยนรีบเอ่ยอย่างระมัดระวังมากว่า “ไม่มีอะไร! ข้านึกถึงเรื่องหนึ่ง…”
เช่นนั้นสรุปว่ามีหรือไม่มีกันแน่เล่า?
พี่น
