างๆ โดยไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว
ไป๋ซู่อดที่จะกังวลเล็กน้อยไม่ได้ จึงเอ่ยว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็ค่อยๆ นั่งตัวตรง และเอ่ยว่า “ทำไมมีแต่ข้าคนเดียวที่คิดไม่เหมือนกับพวกเจ้าล่ะ!”
“หมายความว่าอย่างไร?” ฉีตานถาม
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่นางอย่างสงสัย
เจียงเซี่ยนถึงเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “ทำไมข้าถึงได้ยินว่าใต้เท้าจินจะให้จินย่วนหมั้นกับเซ่าหยางล่ะ?”
“นั่นสิ!” ฉีตานร้องอย่างตกใจ “ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยได้ยินคนพูดเหมือนกัน ข้ายังคิดว่าเป็นการสร้างข่าวลือเลย! คุณหนูจินงามขนาดนั้น เซ่าหยางเป็นลูกผู้ดีมีเงินที่กินดื่มเที่ยวเล่นทั้งวันและไม่ทำงานที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ใต้เท้าจินก็ไม่ได้ฟั่นเฟือนเสียหน่อย ทำไมถึงตัดใจให้ลูกสาวไปเผชิญความลำบากได้?” นางพูดไปก็มองเจียงเซี่ยนไป ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายวิบวับ “ท่านหญิง ท่านว่า ฮูหยินหลี่ว์จะแอบเล่นตุกติกอะไรหรือเปล่า?”
เจียงเซี่ยนยังไม่ทันได้ตอบนาง ไป๋ซู่ที่นั่งอยู่ข้างกายเจียงเซี่ยนก็เอ่ยอย่างกะทันหันว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร? การแต่งงานเป็นสิ่งดีที่ผูกสองตระกูลไว้ด้วยกัน ต่อให้ใต้เท้าจินจะสติเลอะเลือนถึงเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะให้คุณหนูจินแต่งงานส่งเดชเช่นกัน”
ฉีซวงเอ่ยว่า “เช่นนั้นทำไมเมื่อครู่คุณหนูโหยวถึงบอกให้คุณหนูจินไปหาจินเซียวหรือฮูหยินหลี่ว์? นี่ก็แสดงให้เห็นตำแหน่งของฮูหยินหลี่ว์ในใจใต้เท้าจินแ
