ีมาก อ่อนโยนและใจดีกับผู้คน คิดไม่ถึงว่าเจียงเซี่ยนก็มีช่วงเวลาที่เย็นชาเช่นนี้
พอคิดถึงตรงนี้ สองพี่น้องก็อดที่จะผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาพร้อมกันไม่ได้
หรือว่าก่อนหน้านี้ที่ท่านหญิงเจียหนานอ่อนโยนและใจดีกับพวกนางมากมาตลอดเป็นเพราะท่านหญิงเจียหนานยินดีคบหากับพวกนางอย่างนั้นหรือ?
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที
ถึงร้านเซิ่งเซิงจะมีชื่อเสียงมากในต้าถง ตระกูลโหยวเป็นพ่อค้าใหญ่ที่ค่อนข้างโดดเด่นของซานซี แต่ทังลิ่วนึกถึงท่าทีตอนที่เจียงเซี่ยนตกรางวัลให้เขาเมื่อครู่ กับการดูถูกและความเฉยเมยต่อคุณหนูโหยว สติปัญญาในการใช้ชีวิตของคนที่ไม่มีชื่อเสียงในสังคมก็ทำให้เขาเลือกยืนอยู่ข้างเจียงเซี่ยนทันที
ทังลิ่วยิ้มพลางเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “คุณหนูสายตาดีมาก กระปุกที่ใส่ใบชานี้เป็นเครื่องปั้นดินเผาหลงเฉวียนที่ เผาด้วยเตาพื้นบ้านจริงๆ เถ้าแก่ของพวกเราไปสั่งทำที่เจียงหนานโดยเฉพาะ ท่านดูสิ บนนี้ยังมีชื่อหออี้เซียนของพวกเราด้วย หากท่านชอบ เดี๋ยวข้าจะบอกเถ้าแก่และมอบให้ท่านชิ้นหนึ่ง ส่วนน้ำนั้นเป็นน้ำกลางแม่น้ำ ต้าถงของพวกเราขาดแคลนน้ำ ไม่มีน้ำพุดีๆ หรือบ่อน้ำดีๆ เวลาชงชาจึงใช้น้ำกลางแม่น้ำหมด”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และยันข้อศอกนั่งดูทังลิ่วต้มน้ำอยู่ข้างๆ
คุณหนูโหยวสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
พี่น้องสกุลฉีทนไม่ไหว
ฉีตานเอ่ยว่า “คุณหนูโหยว มาอยู่ที่หออี้เซียนได้อย่างไร? นัดสหายมาดื่มชาหรือว่ามานั่งเล่นที่นี่?”
ความน
