หน้าตา ก็เป็นคนที่เก่งคนหนึ่งเช่นกัน”
ฮูหยินฝางหัวเราะเยาะ และเอ่ยว่า “เจ้าอายุเท่าไร? ยังกล้าประเมินจินไห่เทาอีก? อย่าคุยโวโอ้อวดเชียว”
“นี่ข้าก็อยู่ต่อหน้าท่านไม่ใช่หรือ?” เจียงลวี่หัวเราะอย่างไม่เห็นด้วย
ฮูหยินฝางนึกถึงเจียงเซี่ยน แล้วก็อดที่จะลูบศีรษะของเจียงลวี่และหัวเราะไม่ได้ และเอ่ยว่า “พวกเจ้าสองพี่น้องนี่นิสัยเหมือนกันเลย”
“นั่นก็หมายความว่า ข้าก็ใช้ได้เหมือนกันน่ะสิ!” เจียงลวี่อ้อนต่อหน้ามารดา และหยอกให้มารดาหัวเราะครั้งหนึ่ง แล้วถึงเอ่ยว่า “จินเซียวก็ตามพ่อของเขามาเช่นกัน แถมยังพาลูกชายสองคนของสกุลเซ่าแม่ทัพอวี๋หลินมาด้วย”
เจียงลวี่นึกถึงที่จินเซียวฉวยโอกาสที่จินไห่เทาไปเข้าส้วมลากเขาไปข้างหนึ่ง และมองเขาอย่างจนปัญญา แล้วเอ่ยว่า ‘ท่านพี่อาลวี่ ท่านก็อย่าโกรธข้าเลย! หากไม่ใช่ว่าตอนนั้นข้ายึดมั่นในความเป็นธรรมและลงมือ หลี่เชียนจะได้แต่งงานได้อย่างไร? ท่านหญิงเจียหนานจะสมปรารถนาได้อย่างไร ท่านดูสิ นี่ข้าก็ถือว่าหวังดีและทำเรื่องดีเช่นกัน เรื่องแต่ก่อนท่านก็อย่าใส่ใจเลยดีกว่า!’
เขาจำเป็นต้องพยักหน้า
แต่ใครจะรู้ว่าจินเซียวกลับได้คืบจะเอาศอก เขาเอ่ยทันทีว่า ‘เช่นนั้นอีกไม่นานข้าเข้าเมืองหลวงจะไปหาท่าน!’
และยังแนะนำพี่น้องสกุลเซ่าให้เขาด้วย
เซ่าเจียง บุตรชายคนโตของสกุลเซ่านั้นมีประสบการณ์โชกโชน ทำอะไรสุขุมเยือกเย็นและไม่วู่วาม ทว่าเซ่าหยาง บุตรชายคนรองนั้นแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นลู
