นอกเสียจากว่าน้องสาวเจ้าจะถูกใจ ไม่อย่างนั้นตระกูลเจียงก็ไม่มีทางที่จะเกี่ยวดองกับตระกูลจิน มิฉะนั้นตระกูลจินกับตระกูลเซ่าเป็นญาติที่เกี่ยวดองกัน หากพัวพันกับตระกูลเจียงของพวกเราอีก เกรงว่าฝ่าบาทคงจะร้อนใจยิ่งนัก”
“หากจินไห่เท่าฉลาดจริง ก็ควรให้ลูกชายคนโตแต่งงานกับสะใภ้ที่ครอบครัวฐานะธรรมดา และให้ลูกชายคนที่สอง คนที่สาม หรือคนที่สี่แต่งงานกับคนที่ฐานะสูงศักดิ์ในเมืองหลวง แบบนี้ทั้งทำให้ฝ่าบาทวางพระทัยได้แล้วยังได้รับการสนับสนุนจากญาติที่เกี่ยวดองกัน และอาจจะช่วยเหลือกันในเมืองหลวงด้วย”
เจียงลวี่ได้ยินแล้วก็อดที่จะยกนิ้วหัวแม่มือให้มารดาไม่ได้ “ท่านแม่ ท่านเก่งจริงๆ! ใครว่าท่านจัดการเป็นแต่เรื่องหยุมหยิมในบ้านกัน ข้าว่าท่านเป็นจูเก่อหญิง[2]!”
“เจ้าโอ้อวดให้มันน้อยๆ หน่อย!” ฮูหยินฝางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าคิดว่าพวกเรื่องหยุมหยิมในบ้านไม่สำคัญหรือ! หากไม่มีข้าช่วยจัดการพวกเรื่องหยุมหยิมให้พวกเจ้าอยู่ข้างหลัง พวกเจ้าจะกินอะไร จะดื่มอะไร เมาแล้วจะมีน้ำแกงสร่างเมาดื่มหรือ?” แล้วก็สั่งสอนลูกชายอีกว่า “ต่อไปเจ้าจะดูถูกภรรยาของเจ้าเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ บนโลกใบนี้มีผู้ชายกับผู้หญิง จึงให้ผู้ชายอย่างพวกเจ้าสร้างความดีความชอบต่อแคว้นอย่างใหญ่หลวงและทำงานใหญ่สำเร็จอยู่ข้างนอก ให้ผู้หญิงอย่างพวกเราคลอดลูกอยู่ในบ้าน นี่ก็คือสมดุลหยินหยางที่ลัทธิเต๋าเอ่ย หากหยินหยางไม่สมดุล จะไม่วุ่นวายไปหมดอย่างนั้น
