แค่คำเดียว หากท่านห้าม นางก็จะต้องหาโอกาสลองชิมให้ได้ ข้าว่าใครก็จัดการไม่ได้ทั้งนั้น ต้องให้ลูกเขยหยุดนิสัยนี้ของเป่าหนิงถึงจะสำเร็จ”
ทุกคนในห้องหัวเราะลั่นพร้อมกัน
หน้าของเจียงเซี่ยนร้อนผะผ่าว
นางนึกถึงชาติก่อนที่ถูกหลี่เชียนกดขี่จนไม่มีทางต่อต้านได้ นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในราชสำนักหรือพวกเรื่องเล็กน้อยที่เกิดขึ้นข้างกายนาง…คนอื่นต่างบอกว่า สามีภรรยาทะเลาะกันเสร็จก็คืนดีกัน ชาตินี้นางเป็นภรรยาของเขาแล้ว เขายังกล้าพูดกับนางว่าไม่ได้ทุกเรื่องหรือไม่?
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็อยากจะแต่งงานเร็วหน่อย
ถึงเวลานั้นก็รู้ว่าหลี่เชียนจะกล้าหรือไม่กันแน่…
บรรยากาศในห้องคึกคักขึ้นมาใหม่อีกครั้ง บนหน้าของฮูหยินฝางก็มีรอยยิ้มแล้วเช่นกัน
นางตำหนิเจียงเซี่ยนว่า “เดี๋ยวคนของตระกูลหลี่ก็จะมาถึงแล้ว เหตุใดตอนนี้เจ้ายังกินอยู่อีก?”
เจียงเซี่ยนยิ้มแห้ง
ไป๋ซู่ปรายตามองนางครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “นางตื่นมาให้อาหารนกแต่เช้า และยังกลัวว่าเสียงประทัดจะทำให้นกท้ายทอยดำตกใจ จึงให้คนยกไปไว้ในห้องเก็บฝืนที่เรือนด้านหลังและเฝ้าไว้ถึงจะวางใจ กินหมั่นโถวอย่างลวกๆ ไปครึ่งลูก ก็ถึงฤกษ์หวีผมแล้วจึงต้องหวีผมก่อน จนจัดการได้พอสมควรแล้ว นางก็บอกว่าหิว คนครัวจึงรีบต้มไข่ให้นางถ้วยหนึ่ง ตอนที่ยกเข้ามานั้นเพิ่งจะแต่งหน้าไปได้ครึ่งเดียว แม่นมเมิ่งโกรธที่นางดื้อ แล้วก็กลัวว่านางจะซุ่มซ่าม หากทำไข่ตุ๋นคว่ำจะท
