นาง
เซียงเอ๋อร์เข้ามาบอกนางว่า “หม่าเซี่ยงหย่วนแม่ทัพเมืองเซวียนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
ฝีมือของชีกูไม่ต้องพูดถึง เซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ก็เฉลียวฉลาดกว่าสาวใช้ทั่วไปเช่นกัน หลังจากไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อมาแล้ว นางจัดให้ทั้งสองคนเข้าเวรอยู่หน้าประตู และรับผิดชอบเรื่องรายงานโดยเฉพาะ ประการแรกจะได้ฝึกสายตาของทั้งสองคน ประการที่สองจะได้ขัดขวางแขกที่นางไม่อยากพบ แถมยังสามารถเดินไปตามทางรอบๆ และสืบข่าวได้เล็กน้อยด้วย
หม่าเซี่ยงหย่วนผู้นี้ค่อนข้างพิเศษในใจเจียงเซี่ยน
นางสงสารที่เขาถูกน้องชายของคนสกุลฟางใส่ร้าย และสูญเสียภรรยากับลูกชายไป แล้วก็เกลียดที่เขาไปพึ่งพาอาศัยชนกลุ่มน้อยทางเหนือ โดยไม่คำนึงถึงความเป็นความตายของประชาชนทั่วไป สุดท้ายถูกหลี่เชียนใช้แผนยุยงให้ศัตรูเกิดความขัดแย้งกันเอง จึงถูกปู้รื่อกู้เต๋อประมุขของชนกลุ่มน้อยทางเหนือตัดศีรษะและแขวนไว้บนเสาธง ส่วนศพก็ถูกทิ้งไว้ในทะเลทรายและถูกนกอินทรีกินแล้ว จึงลงเอยด้วยศพไม่สมบูรณ์
ยังดีที่ชาตินี้คนสกุลฟางไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ‘ฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง’ น้องชายของคนสกุลฟางก็ไม่รู้ว่าขุดดินกินอยู่ที่ใดเช่นกัน
เจียงเซี่ยนถามเซียงเอ๋อร์ “รู้ว่าเขามาทำไมหรือไม่?”
เซียงเอ๋อร์เอ่ยว่า “บอกว่าได้ยินว่าท่านออกเรือนจากที่นี่ จึงตั้งใจมาแสดงความยินดีโดยเฉพาะ แถมยังบ่นว่าหลายวันก่อนตอนที่เขาให้คนส่งสำเนาเอกสารราชการให้ใต้เท้าฉี ใต้เท้าฉีก็ไม่บอกเขาแม้แต่คำเด
