าวที่กำลังจะออกเรือน จึงยิ่งไม่มีทางที่จะไปพบปะแขกเหล่านั้นอย่างเด็ดขาด
สงสารฮูหยินฉี ฉีตาน และฉีซวงที่ยุ่งจนหัวหมุน ฮูหยินฝางก็ยังมีอารมณ์ลากเมิ่งฟางหลิง ไป๋ซู่ และเจียงเซี่ยนไปเล่นไพ่อีก
ฮูหยินฝางเป็นห่วงหลี่เชียนที่ไปรับสินสอดอยู่ตลอดเวลา “ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปถึงไหนแล้ว? เจอโจรปล้นหรือไม่? สองวันนี้ก็ไม่ได้ข่าวเลย ข้ารู้สึกกังวลมาก!”
หากเกิดอะไรขึ้นกับหลี่เชียนเพราะสินสอดนี้แล้วจะให้เจียงเซี่ยนใช้ชีวิตอย่างไร?
นางนึกถึงการตายขององค์หญิงอันติ้ง
แล้วก็รีบส่งเด็กรับใช้คนหนึ่งไปรอที่หน้าประตู “…ไม่มีข่าวของลูกเขยใหญ่ เจ้าก็รอไปกวาดเรือนด้านหลังไปเถอะ!”
เด็กรับใช้โล่งอก และไปสืบข่าวของหลี่เชียนที่เรือนด้านนอก
ถึงตอนกลางคืน เขาก็มาแจ้งข่าวกับฮูหยินฝางอย่างดีใจและมีความสุขมากว่า “ฮูหยิน พวกใต้เท้าหลี่กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วขอรับ”
ฮูหยินฝางวางใจแล้วก็อดที่จะอยากรู้ขึ้นมาอีกไม่ได้ จึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกใต้เท้าหลี่เจอโจรปล้นระหว่างทางหรือไม่?”
“แน่นอนว่าเจอขอรับ” เด็กรับใช้เอ่ยอย่างภูมิใจมากว่า “ได้ยินว่าพวกโจรแต่ละคนเหมือนคนโหดเหี้ยมมาก แต่เจอเหล่าองครักษ์ของตระกูลหลี่ ก็ไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว และถูกองครักษ์ของตระกูลหลี่สังหารหมดแล้ว บนเส้นทางที่ใช้สำหรับส่งเอกสารราชการและมีจุดพักหรือจุดเปลี่ยนม้าตั้งอยู่ระหว่างทางจากไท่หยวนถึงต้าถงมีคนถูกฆ่าไปมากมายเลยขอรับ!”
———————————–
