ฉลาด ก่อนที่จะยึดครองยอดเขาและเรียกตนเองว่าอ๋องนั้น เขาเป็นคนขายเสื่อ เวลานี้สวมแพรต่วนแล้วก็ดูไม่เหมือนคหบดีในชนบทเช่นกัน
เขาเห็นหลี่เชียนก็ยิ้มจนเหมือนพระสังขจาย “หลานชาย! ยินดีด้วยยินดีด้วย! เจ้าเก่งกว่าพ่อเจ้าและอามากทีเดียว พ่อเจ้ากว่าจะได้แต่งงานกับแม่เจ้าก็ไม่ง่ายเลย ข้าก็กว่าจะได้แต่งงานกับอาสะใภ้ของเจ้าก็ไม่ง่ายเช่นกัน แต่เจ้ากลับแต่งงานกับท่านหญิง เก่งมาก! เก่งมาก! อานับถือจริงๆ!”
ตาของหลี่เชียนเป็นซิ่วไฉที่สอบตก พ่อตาของซุนซื่อติ่งเป็นเจ้าของที่ดิน
“ท่านอาชมเกินไปแล้ว!” หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยอย่างถ่อมตนและสุภาพว่า “ข้าเพียงแค่โชคดี ได้รับความโปรดปรานจากไทเฮา ไทเฮาจึงช่วยเป็นแม่สื่อให้เท่านั้น”
นี่เป็นสิ่งที่หลี่เชียนบอกกับคนนอก แม้แต่ทางหลี่ฉางชิง เขาก็ปิดบังเช่นกัน
แม้หลี่ฉางชิงจะงุนงง ทว่าไม่ได้เจอหลี่เชียน ก็ทำได้เพียงฝังความงุนงงเหล่านั้นไว้ในใจ
แต่ซุนซื่อติ่งกลับไม่สงสัย
ในความคิดของเขา ท่านหญิงเจียหนานฐานะสูงศักดิ์ หากเฉาไทเฮาไม่เป็นคนตัดสินใจ ก็ไม่มีทางแต่งงานกับหลี่เชียนอย่างเด็ดขาด
พอเขากวักมือ เด็กรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกายก็รีบยื่นรายการของขวัญหลายแผ่นให้
“หลานชาย อารีบมา และเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มามอบให้ท่านหญิงด้วย” ซุนซื่อติ่งยิ้มอย่างประจบประแจง “อย่างไรก็ขอให้หลานช่วยมอบให้ท่านหญิงด้วย ไว้วันที่พวกเจ้าแต่งงาน อาจะพาพี่จี้เหยียนของเจ้า อาสะใภ้ของเจ้า พี่
