สะใภ้ และหลานชายหลานสาวไปดื่มสุรามงคลให้เจ้าอย่างแน่นอน”
แต่งงานกับเจียงเซี่ยน พวกความเปลี่ยนแปลงในเรื่องการเข้าสังคมนี้หลี่เชียนก็คาดเอาไว้แล้วเช่นกัน เขายิ้มและเอ่ยกับซุนซื่อติ่งว่า “ก่อนข้ากับท่านหญิงจะแต่งงานกันนั้นพบกันไม่ได้ และงานยุ่งมาก จึงไม่อาจมอบรายการของขวัญนี้ให้ได้ ข้าว่าท่านส่งไปที่กองบัญชาการต้าถงโดยตรงดีกว่า เวลานี้ท่านหญิงพักอยู่ที่กองบัญชาการต้าถง”
ตอนนั้นซุนซื่อติ่งทำไม่ดีกับหลี่เชียน ตอนที่มาก็เตรียมพร้อมที่จะอ่อนน้อมถ่อมตนและประจบประแจงแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกผิดหวังหรือโกรธแค้น แต่เอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจว่า “หลานชาย เจ้ายังไม่พอใจที่หลายวันก่อนอาทำไม่ดีกับเจ้าใช่หรือไม่ พูดถึง…อาก็จำเป็นเช่นกัน เจ้าไม่รู้หรอกว่า หลังจากพ่อเจ้าไปแล้ว พวกหน่วยงานราชการก็มาไม่ขาดสาย หากไม่ต้องต้อนรับด้วยเหล้าและอาหารมากมาย ก็บอกว่าวันนี้ตนเองมือไม่ขึ้นและเสียเงินไปแล้ว ข้าก็ใช้ชีวิตลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเงินทองที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ในมือข้าตอนนั้น ก็ถูกข้าใช้ไปพอสมควรแล้วเช่นกัน หลานเอ๋ย…ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่อาไม่มี…ไม่มีเงินจริงๆ จึงเอาเงินก้อนนั้นออกมาไม่ได้แล้ว…”
————————————
[1] เฉวียนฝูเหริน ตามธรรมเนียมในการแต่งงาน ในพิธีแต่งงานจะต้องมีคนที่มีวาสนาและครอบครัวสมบูรณ์คอยดูแลงานต่างๆ เป็นสตรีที่บิดามารดายังมีชีวิตและแข็งแรงดี มีสามี และมีบุตรสาวบุตรชายที่
