เจียงเซี่ยนหัวใจเต้นตึกตัก และรู้สึกตึงมือเล็กน้อย
ฮูหยินฝางสังเกตเห็นความผิดปกติของนางทันที จึงรีบตบบ่าของนางเหมือนปลอบใจ และหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร! ในเมืองหลวงไม่มีอะไรจริงๆ ข้าได้รับมอบหมายจากไทฮองไทเฮาและลุงของเจ้าให้มาเยี่ยมเจ้า”
อีกไม่นานนางก็จะกลับเมืองหลวงแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมไทฮองไทเฮากับท่านลุงยังต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่และให้ท่านป้าสะใภ้กับไป๋ซู่เดินทางมาด้วย
เจียงเซี่ยนอยากถามอย่างละเอียด แต่มีเสียงดังเอะอะที่จอแจและสับสนวุ่นวายดังมาจากนอกรถม้าตลอด จึงไม่ใช่สถานที่ดีสำหรับการคุยกันนัก
นางจำเป็นต้องถามฮูหยินฝางเรื่องการเดินทางระหว่างทางก่อน
ฮูหยินฝางตอบนางอย่างอ่อนโยนว่า “องครักษ์ของลุงเจ้าคุ้มกันพวกเรามา จึงราบรื่นมากตลอดทาง” แล้วถามเจียงเซี่ยนขึ้นมาว่า “หลายวันนี้เจ้าสบายดีหรือไม่? หลี่เชียนนั่น…ข้าเห็นว่าเขาดูไม่เลว พวกเจ้ารู้จักกันได้อย่างไรหรือ?”
ก่อนหน้านี้ดูไม่ออกแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นไป๋ซู่ก็คงจะไม่ประหลาดใจขนาดนั้นเช่นกันตอนที่รู้ว่าเจียงเซี่ยนเลือกแต่งงานกับหลี่เชียน!
เจียงเซี่ยนรู้ว่าป้าสะใภ้กำลังถามเรื่องราวทั้งหมดกับนางแทนไทฮองไทเฮาและลุงใหญ่ของนาง
นางไม่อยากให้คนในครอบครัวกังวล แล้วก็ไม่อยากให้พวกเขาเข้าใจหลี่เชียนผิดเช่นกัน จึงจำเป็นต้องเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ก่อนหน้านี้เขาเป็นองครักษ์อยู่ที่หน่วยองครักษ์ เคยเจอกันหลายครั้ง รู้สึกว
