่าเขาเป็นคนร่าเริง ใจกว้าง ละเอียดและเอาใจใส่คนอื่น แล้วก็เป็นคนเข้ากับคนง่ายมาก แต่ก็เพียงแค่นี้เท่านั้น…ตอนหลังเสด็จยายเลือกจ้าวเซี่ยว ข้าอย่างไรก็ได้ ทว่าเขากลับรู้สึกทนไม่ไหว…ตอนที่ข้าตัดสินใจว่าจะไปกับเขา ทั้งสองตระกูลก็แลกเปลี่ยนใบบันทึกวันเดือนปีและเวลาเกิดแล้ว…เพราะไม่มีทางเลือกถึงคิดวิธีนี้…” นางพูดไปก็คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ไทฮองไทเฮากับท่านลุงทำเพื่อนาง แล้วก็อดที่จะซาบซึ้งและละอายใจปนกันไม่ได้ เสียงก็เบาลงอีกเล็กน้อย “ท่านป้า ขอโทษ ข้าไม่ดีเอง เอาแต่ใจเกินไปแล้ว…”
“พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ?” ฮูหยินฝางได้ยินแล้วก็รีบกอดนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “หากเจ้าแต่งงานกับจ้าวเซี่ยวไปอย่างไม่รู้อะไรเลย พวกเราถึงจะเสียใจจริงๆ! เจ้าคงไม่รู้ว่า หลังจากเฉาเซวียนเข้าวัง ไทฮองไทเฮาถึงรู้ว่าเจ้าหายตัวไป พอเฉาเซวียนเอาราชโองการไป ไทฮองไทเฮาก็เรียกลุงของเจ้าไปต่อว่าอย่างรุนแรงทันที ข้ากลัวว่าลุงของเจ้าจะไม่สบายใจ จึงเตรียมเหล้าชั้นดีกับอาหารดีๆ เอาไว้อยากดื่มเป็นเพื่อนลุงของเจ้าสักจอก แต่ปรากฏว่าลุงของเจ้ากลับบอกข้าว่า พวกเราที่เป็นผู้อาวุโสระมัดระวังมาก และฝืนใจคล้อยตามคนอื่นเพื่ออะไร? ก็เพื่อให้พวกเจ้าที่เป็นคนรุ่นหลังได้มีชีวิตอยู่อย่างสบายใจและมีความสุข และใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองต้องการไม่ใช่หรือ? ส่วนพวกชื่อเสียง ฐานะ และทรัพย์สินเงินทองที่คนนอกให้ความสำคัญนั้น ตระกูลของพวกเราก็คิดว่าไม่คุ้มที
